Rozważaj, jaka nieskończona mądrość, skryte tajemnice, jaki pokój, miłość i cisza rozlewają się w sercu Boga. Jak wzniosła jest ta mądrość, której sam Bóg naucza. To są owe tak zwane akty anagogiczne rozpalające na wskroś serce.
(św. Jan od Krzyża)

Kto pragnie się zbawić, niech stanie się głupim na tym świecie, aby od Pana usłyszał, że jest mądry. Bóg pragnie, abyśmy byli głupimi w sprawach światowych, a roztropnymi w sprawach niebieskich. (św. Atanazy)

W trzech przypadkach twe usta pełne są mądrości i roztropności: gdy wyznajesz własne nieprawości, gdy wielbisz i dzięki składasz Panu, gdy przemawiasz ku zbudowaniu. W połowie powinieneś wielbić Pana, a wreszcie, gdy starczy mądrości, także budować bliźniego.
(św. Bernard)

Zdaniem Jerzego Surdykowskiego człowiek głupi jest zadowolony i przekonany o swoim własnym sprycie. Głupiec nie ma poczucia wstydu; nie wie albo nie chce wiedzieć, że jest głupi, tak jak Ewa w raju nie wiedziała, że jest naga. Jezus subtelnie nazywa panny nierozsądnymi. To chyba jednak zbyt łagodne określenie dla kogoś, kto na ważne spotkanie wychodzi z lampą, której nie można zapalić, kto pochłonięty wizją uczty, zapomina o sprawach oczywistych. Roman Brandstaetter pisze, że każdy mędrzec jest mądry tylko w pewnych momentach, potem popełnia kardynalne głupstwo i znowu jest mądry aż do następnego głupstwa: „Ludzka mądrość i ludzka głupota nawzajem się uzupełniają” [2].

Wartość człowieka mierzy się jego mądrością. Tą miarą mierzy się również wartość środowiska, społeczności, narodu. Mądrość jest cenniejsza od złota i to ona jest walutą decydującą o prestiżu ludzi i instytucji. Izrael dlatego posiada tak duże znaczenie w dziejach świata, że może poszczycić się ludźmi wyjątkowo mądrymi. Mądrością obdarzył wielu synów tego narodu Bóg. Podobnie Kościół na przestrzeni wieków zyskiwał wielki autorytet, mając w swoich szeregach ludzi mądrych. Mądrość była, jest i będzie w najwyższej cenie nie tylko u ludzi, ale i u Boga. Chrystus w Ewangelii dzieli ludzi na dwie kategorie. Jedni posiadają mądrość i zależy im na jej pomnażaniu. Inni jej nie posiadają i nie zależy im na jej doskonaleniu. Jak długo żyją na ziemi, nie widać większej różnicy między nimi. Mądrość w pełni ujawnia się dopiero u kresu życia. Ona bowiem liczy się z wiecznością. W chwili śmierci człowiek odkrywa wielkość swej mądrości lub jej brak. Niestety jest już wtedy za późno na jej zdobycie. Minął bowiem czas zabiegania o nią. Tę wizję otwartej perspektywy życia wiecznego przedstawia św. Paweł. Jemu zależy na tym, by uczniowie Jezusa byli świadkami owej mądrości, która nie inwestuje w przemijalne dobra tego świata, ale w nadzieję zmartwychwstania. Świat powinien poznawać uczniów Chrystusa po ich mądrości. Niewierzący winni nam zazdrościć mądrości. Nasze lampy winny być pełne oliwy.W społeczeństwie mądry człowiek to wielki skarb.