Jednorodzony Syn Boży stał się Synem Człowieczym, by synów ludzkich uczynić synami Bożymi. On, w ludzkim ciele sługa, w tym ciele służył tym, którzy są Jego sługami; czyni ich wolnymi, aby mogli oglądać Boga w postaci Bożej.
(św. Augustyn)

Nie ma świętości bez ofiary. Miłosierdzie tak, ale świętość nie. Świętość bez ofiary jest próżnością, to znaczy świętością zewnętrzną, na pokaz, świętością zadowolenia, sentymentalizmu.
(bł. Józef Baldo)

Jako szczyt i centrum swej Dobrej Nowiny Chrystus zwiastuje zbawienie, wielki dar Boga, który należy uważać nie tylko za uwolnienie od wszystkiego, co człowieka uciska, ale za wyzwolenie go od grzechu i od Złego, wiążące się z radością, jakiej ktoś zażywa, gdy poznaje Boga i jest przez Niego poznawany, gdy Boga widzi i w Nim ufnie spoczywa.
(Paweł VI)

Świętość nie jest luksusem dostępnym tylko dla niewielu. Jest to zwykły obowiązek dla mnie i dla ciebie. Świętość jest zwykłą akceptacją woli Boga, wyrażoną z szerokim uśmiechem. (św. Matka Teresa z Kalkuty)

Ojciec Jacek Maria Bocheński głupotą nazywa romantyczną zasadę, według której człowiek powinien „mierzyć siły na zamiary”, a nie „zamiary podług sił”. Radzi, by nigdy nie porywać się na rzeczy, które przekraczają nasze możliwości

Szansa, że obłudni i zakłamani faryzeusze wezmą sobie do serca krytykę Jezusa, była minimalna. A jednak św Paweł, Szymon z Arymatei, który odstąpił Jezusowi grób, czy zapewne wielu innych nawróconych, wcześniej było faryzeuszami.

Magdalena Mosiewicz uważa, że myślenia dorosłego, ukształtowanego człowieka nie da się zmienić przez dyskusje. Nawet logika i argumenty nie mają siły. Są jedynie chwile olśnień, kiedy jakieś zdanie czy zwrot coś w człowieku otwiera

Kapłaństwo przewyższa wszystkie możliwości człowieka. Nikt bowiem nie może nawiązać stałego połączenia z Bogiem, by móc załatwiać z Nim sprawy innych. Musi być do tego wybrany i powołany przez Boga. Ta funkcja nie ma nic wspólnego z zadaniami, jakie podejmują sami ludzie. Kapłaństwo służy do budowy środowiska Bożego, a materiałem jest tu łaska i nic więcej.

Bóg zdecydował o ustanowieniu kapłaństwa. Zaryzykował budowanie świętej wspólnoty nie bezpośrednio przez Ducha Świętego, ale najął sobie jako pomocników wybranych mężczyzn. To oni przelewają świętość w serca innych, przemawiają w Jego imieniu, przypominając zasady, jakimi winni żyć wierzący.

Kapłaństwo łączy się z bezpośrednią odpowiedzialnością przed Bogiem. Nikt z ludzi nie jest w stanie osądzić kapłana. Jest on postawiony na świeczniku przez Boga. Biskup posiada władzę wyświęcania kapłana i może go pozbawić funkcji w Kościele. To jest w zasięgu jego możliwości. To on odpowiada przed Bogiem za te decyzje.

Jezus w Ewangelii mówi o zachowaniu starotestamentowych duchownych, które kompromituje ich funkcję. Mówi o odpowiedzialności. Wzywa uczniów do krytycznego posłuszeństwa, a jeśli zachowanie duchownych jest gorszące, zaleca zachowanie dystansu wobec nich. Te wskazania są nadal aktualne. Wirusy grzechów starotestamentalnego duchowieństwa przedostały się do Kościoła.

Modlitwa za kapłanów jest ważnym aktem każdego ucznia Chrystusa. Posiada ona wymiar społeczny.

Wielka świętość polega na wypełnianiu małych obowiązków.
(św. Josemaría Escrivá de Balaguer)

Kiedy życie wypełnia nam pragnienie, aby dostrzec świętość w zwykłych, codziennych rzeczach, zaczyna dziać się cud. (Richard Carlson)

Potrafisz zrobić coś, czego ja nie potrafię. Ja potrafię zrobić coś, czego ty nie potrafisz. Zróbmy razem coś pięknego dla Boga. (św. Matka Teresa z Kalkuty)

Czyż święci są po to, aby nas zawstydzać? Tak. Mogą być i po to. Czasem konieczny jest taki zbawczy wstyd, ażeby zobaczyć człowieka w całej prawdzie. Potrzebny jest, ażeby odkryć lub odkryć na nowo właściwą hierarchię wartości… Ażeby zaświadczyć o wielkiej godności człowieka. Świadczyć o Chrystusie Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym… Świadczyć o powołaniu, jakie człowiek ma w Bogu. (św. Jan Paweł II)

Zdaniem księdza profesora Wacława Hryniewicza świętość odarto z naturalności: „A nawet jeśli wyrośnie nam jakiś młody święty z krwi i kości, pełen życia, wysportowany, to na obrazie przedstawi się go w sposób lukrowany, cukierkowaty, mdławy” [1].

Podczas mszy ksiądz zapytał dzieci, kto to jest święty. Jedno z nich, spoglądając na rozjaśniony blaskiem słońca witraż, powiedziało: „Święty to jest taki, przez którego świeci słońce” [2]. Życie świętego przebiega tak, że nie sposób nie dostrzec jego istnienia.

„Być świętym wcale nie znaczy być ciapą, która nie potrafi powiedzieć: «Sio, gęsi!». Być świętym znaczy kochać Boga całym sercem i całą duszą, a wszystkie czyny, myśli i słowa poświęcać powiększeniu jego chwały” [3] – uważa Bruce Marshall.