Żyjemy w świecie, który chlubi się demokracją, mimo że dostrzega nie tylko jej osiągnięcia, ale i braki. Często, gdy demokracja boli, gdy rani innych, można słyszeć zdanie, że to jest ustrój dobry dla świętych. Nic bardziej mylnego. W niebie nie ma demokracji i nikt za nią nie tęskni. Tam jest pełna wolność i każdy zna swe miejsce we wspólnocie i zadania, jakie winien wobec niej wykonać. Tam nikt nikim nie rządzi. Tam jedynym władcą jest Bóg Ojciec, a prawem życia jest posłuszna miłość.

Żadna szczęśliwa rodzina na ziemi nie jest zbudowana w oparciu o prawo demokracji. Ona wspiera się na mądrym autorytecie ojca. I to jest obraz nieba. Idąc do niego, trzeba zapytać, o ile demokracja pomaga w dorastaniu do miłości, a o ile przeszkadza.

Błogosławieństwa podane przez Jezusa są ponad wszelkimi ustrojami. Bóg się nie wtrąca do programów ustrojowych na ziemi. Sam zawsze jest wzorem ojca, który prowadzi rodzinę i zależy Mu na jej szczęściu.

Szczęśliwa rodzina może funkcjonować w każdym ustroju, nawet najbardziej nieludzkim. A liczba szczęśliwych rodzin decyduje o wyborze ustroju. Jeśli takich rodzin jest wiele, to szukają ludzi na stanowiska społeczne, by pełnili funkcję dobrych ojców. Jeśli rodziny męczą się z problemami, to szukają takiej formy ustrojowej, by władzę przejął generał i wprowadził stan wyjątkowy.

Uczeń Chrystusa winien pamiętać o tym, że doskonalenie miłości polega na budowaniu więzów braterskich na wzór szczęśliwej rodziny.

Seweryn Przydatek, Patryk Stasiak, Dawid Mazur, Kacper Giza, Anna Zadęcka, Hania Kornaś, Milena Stasiak, Jakub Zadęcki, Antoni Król, Antoni Zdunek, Jakub Stasiak, Nikodem Kornaś, Oskar Derela, Arkadiusz Marek, Mateusz Stasiak, Wincenty Zdunek, Denis Chojnecki, Oliwier  Chojnecki, Angelika Chwała, Michał Wojnicki, Milena Mundała, Piotr Kozak, Amelia Kania, Maksymilian Pawlik, Maksymilian Sobol, Wojtek Mazur, Gabrysia Wojnicka i Jakub Benka, Oliwia Dadej.

Bóg posługuje się zarówno Dawidem, jak i pogańskim władcą Cyrusem. Władze państwowe są w jego ręku (Izajasz). W Ewangelii Jezus błogosławi podatek płacony państwowej władzy. Dodajmy, szanuje przy tym układ polityczny i uznaje prawo do podatku okupanta rzymskiego. Patrioci mieli o to do Niego pretensje. Szukali argumentu, aby Go zniszczyć. Chcieli udowodnić, że nie jest dobrym patriotą. A Jezus, wiedząc o tym, przybija pieczątkę pod prawem do podatku, i to nawet okupanta.

Równocześnie, wykorzystując ten mechanizm życia społecznego i gospodarczego, przypomina, że właściwe podejście do państwowych podatków jest zależne od podatku, jaki człowiek płaci Bogu. Ten podatek jest bowiem tysiące razy ważniejszy od podatku państwowego. Państwowy staje się zrozumiały, jeśli uznamy prawo Boga do podatku i sprawiedliwie go płacimy.

Istnieją podatki niesprawiedliwe według naszych mniemań. Istnieją władze, które nie posiadają prawa do ściągania podatku. Istnieją przekręty przy ustanawianiu wysokości podatku i przy jego płaceniu. Z tego labiryntu nie ma wyjścia, ponieważ jedna nieuczciwość pociąga za sobą następną. Jezus nie wdaje się w dyskusje na temat uczciwości podatku państwowego. On wzywa do spłacenia podatku wobec Boga. Jeśli to zostanie uczynione w sumieniu zgodnie ze sprawiedliwością, to wyjście z labiryntu otworzy się samo. Człowiek sprawiedliwy wobec Boga jest sprawiedliwy zawsze i wszędzie. Uczeń Jezusa jako obywatel jest wezwany do świadectwa uczciwości.

Kto pragnie się zbawić, niech stanie się głupim na tym świecie, aby od Pana usłyszał, że jest mądry. Bóg pragnie, abyśmy byli głupimi w sprawach światowych, a roztropnymi w sprawach niebieskich. (św. Atanazy)

W trzech przypadkach twe usta pełne są mądrości i roztropności: gdy wyznajesz własne nieprawości, gdy wielbisz i dzięki składasz Panu, gdy przemawiasz ku zbudowaniu. W połowie powinieneś wielbić Pana, a wreszcie, gdy starczy mądrości, także budować bliźniego. (św. Bernard)

To, czy człowiek jest inteligentny, poznaje się po jego odpowiedziach. To, czy jest mądry – po pytaniach. (Naguib Mahfouz)

Dla szczęścia człowieka mądrość jest ważniejsza niż wiedza. (Phil Bosmans)