„Po tym poznają, żeście uczniami moimi, jeśli się będziecie wzajemnie miłowali”. Jezus chce, by przyjaźń z Nim była dostrzegalna dla ludzi niewierzących i wyznawców innych religii we wzajemnej miłości ochrzczonych. Sam postawił taki znak jako rozpoznawczy dla świata.

Chrześcijanie nie mogą gorszyć, nie mogą ranić, mają świadczyć o wzajemnej miłości, której świat nie zna. Ta miłość jest bowiem pełna obecności Chrystusa. On jest w niej źródłem miłości, którą przelewa do serc swych uczniów, i chce, aby oni darzyli się Jego miłością.

Dziś słowo „miłość” ma wymiar czysto ludzki, a często jest nasycona wymiarem cielesnym. Miłość Jezusa jest duchowa i posiada wymiar potęgi, w której dostrzec można wszechmoc Boga. Ci, którzy ufają Chrystusowi, chcą, aby i inni Mu ufali. Życie bowiem oparte na tym zaufaniu posiada sens, którego niewierzący nie znają. Daje pewność uczestniczenia w realizowaniu woli Ojca Niebieskiego w każdej sytuacji. A ta pewność jest źródłem pokoju i mocy.

Miłość wzajemną w ewangelicznym ujęciu rozpoznajemy w chrześcijańskiej rodzinie i w Bożej przyjaźni. Spróbujmy to dostrzec w konkretach życia.

W wierzącej rodzinie wzajemne odniesienia oparte są na miłości. Jeśli bowiem wszyscy wierzą Bogu, budują swe życie w oparciu o zaufanie Jemu i jest On obecny w każdym członku rodziny. To zaufanie Bogu buduje drogi wzajemnej komunikacji w rodzinie. Męża wobec żony i odwrotnie, rodziców wobec dzieci i odwrotnie, rodzeństwa między sobą. Tak zbudowane środowisko ma otwarte drogi do innych ludzi wierzących Bogu i żyjących z Nim.

Jeśli jednak w rodzinie pojawi się człowiek, który nie ufa Bogu i nie liczy się z Nim, miłość wzajemna innych członków do niego nie ma już nic z miłości wzajemnej. W tych odniesieniach nie ma bowiem obecnego Chrystusa. Są one budowane jedynie w oparciu o więzy czysto ludzkie. Zatem jeden niewierzący Bogu niszczy w rodzinie wzajemną miłość, o której mówi Chrystus. Pozostali mogą usiłować ją ocalić, ale już nie w odniesieniu do niego, lecz w odniesieniu do tych w rodzinie, którzy Bogu ufają.

Miłość wzajemna rozumiana jako prawo Ewangelii stoi u podstaw przyjaźni Bożej, to znaczy takiej, w której sam Bóg łączy więzami przyjaźni dwoje ludzi. Oni nie muszą być krewnymi. Jezus tak potraktował swych apostołów. To byli Jego przyjaciele. Oni w czasie spotkania z Nim jeszcze do tej przyjaźni nie dorastali. Będą dorastać do końca życia. Judasz, przyjaciel Chrystusa, nawet Go zdradził. Ta przyjaźń jest niezniszczalna. Jeśli razem dorastają do niej, ich przyjaźń jest wieczna.

Takich przyjaciół daje Bóg. Nie zdarza się to często, bo nieliczni do takiej przyjaźni dorastają. Wielu chce mieć przyjaciela. Szukają go, nawet znajdują, ale to jest przyjaźń na miarę ludzi, a nie Boga. Taki przyjaciel zawodzi, a nawet może zdradzić, co jest bolesnym przeżyciem. Pamiętajmy, Jezus w Getsemani rzekł do Judasza: „Przyjacielu, po coś przyszedł”. Jezus darzył go przyjaźnią, ale Judasz do przyjaźni nie dorastał.

Kto otrzymał od Boga przyjaciela, niech każdego dnia za niego dziękuje. Kto patrzy na takich przyjaciół, poznaje, że są uczniami Chrystusa.

Jedną z tajemnic życia jest to, że nie jest ono ukierunkowane. Jest zawsze otwarte na miliony możliwości. O tym, w jakim kierunku popłynie rzeka życia, decydują wydarzenia. Obserwują to wszyscy badający dzieje życia na ziemi, rozwój jednych gatunków i ich zanik, pojawianie się nowych…

Podobnie jest z życiem duchowym. Pismo Święte mówi o interwencjach Boga, które zmieniają kierunek rozwoju tego życia. Znak to, że mechanizmy życia, mimo że dla nas nie są ukierunkowane, pozostają pod idealną kontrolą Boga. On sam nad nimi panuje.

W swych interwencjach Bóg często posługuje się prorokami. Są to wybrani przez Boga ludzie, którzy mają przekazać w swym pokoleniu wiadomość pochodzącą od Stwórcy. Ona wcale nie musi dotyczyć tego, co się stanie. Ona najczęściej ma na uwadze prawdziwe dobro ludzi współczesnych prorokowi.

Człowiek w swoim egoizmie potrafi jednak każdą sytuację wykorzystać dla swego pozornego dobra. Ponieważ prorocy cieszyli się wielkim autorytetem, wielu chciało się podszyć pod ich misję. Tak pojawili się fałszywi prorocy. Bóg sam przestrzega swych wybranych, by byli ostrożni. By umieli rozpoznać proroka fałszywego. Mojżesz mówi jasno: Jedni wystąpią w imieniu Boga, choć On ich nie pośle. Szczególnie często będą się nimi posługiwać ludzie mający władzę, by wspierali ich interesy. Inni wysłani przez Boga sprzeniewierzą się swej misji i w ich ustach pojawi się kłamstwo. Mając uprawnienia od Boga, będą mówić w imieniu swoim lub tych, którym chcą się podobać, a nie w imieniu Boga.

Jeśli chcemy wygrać życie doczesne i wieczne, trzeba opanować sztukę rozpoznawania proroków, których słuchamy. Dziś jest ich wielu. Jedni powołują się na dane psychologii, inni socjologii, jeszcze inni na współczesnych filozofów, polityków, spikerów telewizji i radia, dziennikarzy, twórców reklamy… Wszystkim bardzo zależy na tym, by inni im uwierzyli…

Trzeba dobrego wzroku serca, by spojrzeć w dusze współczesnych proroków i umieć rozeznać ich motywacje. Tak jest w skali społecznej. Ważniejsze jednak jest to w skali indywidualnej, w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, zawodowym… Prorocy prawdziwi i fałszywi są blisko. Każdego dnia słyszymy ich słowa…

Pytanie tylko, czy umiemy rozpoznać tych, którymi posługuje się Bóg. Oni zawsze stoją w obronie Bożego prawa w całości, nie lekceważą ani jednego przykazania. Oni też mają na uwadze nasze prawdziwe dobro. Czasem wskazują je na trudnej drodze, ale tylko ono jest dobrem.

Rzecz ciekawa, że demony rozpoznawały w Chrystusie świętego, a ludzie nie rozpoznawali. Często wściekły atak zła na danego człowieka jest wynikiem rozpoznania w nim świadka i pro Niestety otoczenie nie stanie po jego stronie, bo się obawia konsekwencji.

Życie można wygrać, słuchając ludzi wysłanych przez Boga. On nas kocha i do każdego wysyła swoich zwiastunów. Trzeba ich rozpoznać. Kto nie umie słuchać proroka, ginie w pułapkach zastawionych przez fałszywych proroków.

Czy znamy imiona prawdziwych Bożych proroków? Czy potrafimy zdemaskować fałszywych?