Umiłowani w Chrystusie Panu, bracia i siostry. Na początku, gdy Pan Bóg stwarzał człowieka, polecił mu, aby czynił sobie ziemię poddaną (por. Rdz 1,28). Człowiek zatem rozpoczął pracę, a raczej współpracę z samym Stworzycielem. Człowiek bowiem, jako jedyne stworzenie na ziemi, razem z Bogiem współtworzy obraz świata. Dzięki darowi rozumu poznaje tajemnice Bożej mądrości i wykorzystuje je dla postępu i rozwoju. W ostatnich stuleciach nastąpił fascynujący wzrost techniczny. Począwszy od kolei, poprzez samochody, samoloty i świat informatyki i komputerów, człowiek przekazuje innym swoje osiągnięcia i myśli. W tym przetwarzaniu świata wspomagają ludzi roboty, obrabiarki sterowane cyfrowo oraz inne zdobycze ludzkiego geniuszu. Człowiek dzięki wiedzy, rozumowi i wytrwałości zdobywa coraz to nowe obszary, dotąd nieopanowane przez niego na ziemi i w kosmosie. Wszystkie dzisiejsze czytania biblijne mówią o pracowitości człowieka. Księga Przysłów przedstawia wzór dzielnej niewiasty, która nie tylko jest pracowita, ale jeszcze wyjątkowo inteligentna i piękna. To wzór dla kobiet wszystkich czasów: piękno, inteligencja, dobre serce i pracowitość! W sposób szczególny autor natchniony mówi tutaj o jej postawie wobec rodziny: jest ona szczęściem dla męża, dobrą matką dla dzieci, a także roztropną panią dla służby domowej. Ten wzór, choć kreśli obraz kobiety, dotyczy każdego człowieka – niezależnie czy jest on kobietą czy mężczyzną! Wszyscy bowiem mamy być pracowici, mądrzy i wewnętrznie uporządkowani.W drugim czytaniu św. Paweł także zwraca na to uwagę, mówiąc: „czuwajmy i bądźmy trzeźwi” (1 Tes 5,6). Ponieważ jesteśmy synami dnia i światłości, nie wolno nam wchodzić w bezczynność i mrok grzechów! Apostoł zachęca nas do czujności i pełnej świadomości tego, co robimy i co chcemy osiągnąć w przyszłości, tej ziemskiej, a szczególnie tej eschatologicznej. Aby czuwać i być świadomym tego, co się dzieje, musimy od siebie wymagać. Nie wolno siedzieć z założonymi rękami i czekać, że Bóg nas wyręczy w naszej pracy nad zbawianiem świata! Musimy pracować na Bożej niwie, bo właśnie za tę pracę dostaniemy niewypowiedzianą nagrodę, którą jest życie wieczne (por. Ap 22,12). W dzisiejszej Ewangelii Jezus Chrystus mówi o pomnażaniu talentów, które są Bożym darem. Każdy z nas, zgodnie z przesłaniem tych słów, otrzymał przynajmniej jeden talent. Nie ma bowiem człowieka, który byłby przez Boga zwolniony z pracy – w królestwie Bożym nie istnieje bezrobocie! W Bożym wymiarze życia nie ma miejsca dla ludzi gnuśnych i leniwych. Lenistwo bowiem jest jednym z siedmiu grzechów śmiertelnych. Nam – uczniom Jezusa Chrystusa – nie wolno nie pracować nad swoją świętością i doskonaleniem siebie i świata. Musimy pomnażać Boże talenty! A jeśli nie, to spotkać nas może kara, podobnie jak owego człowieka, który nie pomnożył talentu – wieczne odrzucenie przez Boga!Filip i Magdalena są małżeństwem od kilkunastu lat. Mają syna, który chodzi do piątej klasy i uczy się najlepiej w całej szkole. Wychodzi wieczorami pograć w piłkę nożną, gra w gry komputerowe, jeździ na deskorolce… tak samo jak jego koledzy. On jednak najpierw, tuż po przyjściu ze szkoły, siada do biurka, odrabia lekcje, uczy się na

Rozważaj, jaka nieskończona mądrość, skryte tajemnice, jaki pokój, miłość i cisza rozlewają się w sercu Boga. Jak wzniosła jest ta mądrość, której sam Bóg naucza. To są owe tak zwane akty anagogiczne rozpalające na wskroś serce.
(św. Jan od Krzyża)

Kto pragnie się zbawić, niech stanie się głupim na tym świecie, aby od Pana usłyszał, że jest mądry. Bóg pragnie, abyśmy byli głupimi w sprawach światowych, a roztropnymi w sprawach niebieskich. (św. Atanazy)

W trzech przypadkach twe usta pełne są mądrości i roztropności: gdy wyznajesz własne nieprawości, gdy wielbisz i dzięki składasz Panu, gdy przemawiasz ku zbudowaniu. W połowie powinieneś wielbić Pana, a wreszcie, gdy starczy mądrości, także budować bliźniego.
(św. Bernard)

Zdaniem Jerzego Surdykowskiego człowiek głupi jest zadowolony i przekonany o swoim własnym sprycie. Głupiec nie ma poczucia wstydu; nie wie albo nie chce wiedzieć, że jest głupi, tak jak Ewa w raju nie wiedziała, że jest naga. Jezus subtelnie nazywa panny nierozsądnymi. To chyba jednak zbyt łagodne określenie dla kogoś, kto na ważne spotkanie wychodzi z lampą, której nie można zapalić, kto pochłonięty wizją uczty, zapomina o sprawach oczywistych. Roman Brandstaetter pisze, że każdy mędrzec jest mądry tylko w pewnych momentach, potem popełnia kardynalne głupstwo i znowu jest mądry aż do następnego głupstwa: „Ludzka mądrość i ludzka głupota nawzajem się uzupełniają” [2].