Dziś pragnę się zatrzymać nad tymi słowami prefacji: „Dziewica Matka oczekiwała z wielką miłością narodzin swojego Syna”.
W czasie Adwentu Kościół dziękuje Bogu za Matkę Jezusa, za tę jedyną kobietę, która z miłością oczekiwała Jego narodzin. Bóg dla wsparcia tej miłości Maryi przygotował dla Niej środowisko miłości w domu Zachariasza, starotestamentalnego kapłana, który miał opieczętowane milczeniem usta; nie uwierzył bowiem słowom anioła, które zwiastowały mu narodziny syna, mimo że to zwiastowanie miało miejsce w świątyni, gdy składał ofiarę kadzenia. Nie uwierzył i znakiem dla niego było to, że po owym widzeniu nie przemówił już ani słowa aż do momentu, gdy słowa anioła zostały zrealizowane w pełni. To znaczy do tego momentu, w którym nadał imię Jan swojemu synowi. Lecz Elżbieta nie miała opieczętowanych milczeniem ust. Mogła więc rozmawiać z Maryją. Uczestniczyły przecież w tej samej tajemnicy. Jan miał przygotować lud na spotkanie z Jezusem, a Jezus miał ten lud zbawić. Obydwie matki znały swe dzieci po imieniu, bo tak imię Jana, jak i Jezusa zostało przekazane przez anioła. My zatem dziękujemy za środowisko miłości, jakie winno być stworzone przez ludzi wierzących dla kobiety oczekującej dziecka. krakowski, oddaje Przybkowi, sołtysowi wsi Niedzieliska, w wieczystą dzierżawę las zwany Szczurowa, aby założył tam wieś na prawie niemieckim. Stąd wniosek, że wieś musiała istnieć już od jakiegoś czasu, skoro miała sołtysa. Z racji założenia Szczurowej, sołtys Niedzielisk otrzymał wynagrodzenie w postaci dwóch łanów (60 morgów) wolnych od wszelkich opłat, prawo założenia karczmy, młyna, jatek, oraz prawo do pewnej części z opłat, jakie mieli uiszczać osadnicy. Nasze powołanie polega między innymi na tym, abyśmy otoczyli matkę i dziecko miłością. Zawsze, nawet wtedy, kiedy to dziecko poczęło się w grzechu. Za grzech rodzice przeproszą Boga. Natomiast dla dobra dziecka i matki należy zatroszczyć się o miłość dla nich.Adwentowe dziękczynienie za Matkę Jezusa jest wezwaniem do refleksji nad naszą odpowiedzialnością za budowę środowiska miłości. Jest to szczególnie aktualne dlatego, że świat, w którym żyjemy, uczynił wszystko, żeby wokół dziecka poczętego zbudować środowisko nienawiści, środowisko zagrożenia, środowisko śmierci.Po czym poznaje się chrześcijanina we współczesnym świecie? Właśnie po tej odpowiedzialności za poczęte życie, po bronieniu życia dziecka i matki. I nikt nie ma prawa nazywać się chrześcijaninem, jeżeli go nie stać na obronę poczętego dziecka.Początkowo w budowie środowiska miłości wokół Maryi nie uczestniczył Józef. On się zorientował, że jego żona jest w stanie błogosławionym w czwartym bądź w piątym miesiącu. Trzy miesiące przecież była poza Nazaretem. A ponieważ z punktu widzenia prawa musiałby się podpisać pod tym dzieckiem, pod Jego imieniem i musiałby także przyjąć tę kobietę, on – jako sprawiedliwy – bał się tego. Bał się bowiem, że naruszy prawo.Ale kiedy Bóg wyjaśnił mu, z jaką tajemnicą ma do czynienia, przyjął Maryję i dziecko. Mógł już wtedy spokojnie rozmawiać z Nią o domu Zachariasza, o narodzinach Jana, o tym, co zostało przekazane Zachariaszowi. Mógł łączyć te wydarzenia. Już wiedział, że został powołany do uczestniczenia w niezwykle wielkim wydarzeniu zbawczym. Postępowanie Józefa jest wezwaniem do głębszej refleksji nad odpowiedzialnością i nad ojcostwem.W Adwencie Kościół nie zatrzymuje się długo przy Józefie. Jest jednak specjalna prefacja, którą odmawia się 19 marca. Wtedy jest uroczystość św. Józefa i wtedy Kościół dziękuje za tego człowieka, który uczestniczył w wydarzeniach związanych z narodzeniem Jezusa Chrystusa.Dziękujemy więc dzisiaj z całym Kościołem za Matkę Jezusa i za Jej wielką miłość do Niego mimo tych trudnych sytuacji, w których musiała tę miłość pielęgnować. Szczęśliwa z tytułu poczęcia Syna Bożego, równocześnie przeżywała bolesne wahania i obawy, jak zostanie przyjęta przez Józefa, jak zostanie przyjęta przez najbliższe otoczenie, a dodatkowo doskwierało Jej ubóstwo.To jest dziękczynienie za Matkę Jezusa, ale równocześnie jest to wielkie adwentowe dziękczynienie za naszą matkę i za jej miłość do nas. Wszystko jedno, czy to była wielka miłość, czy też nie, bo naszej matki stać na to nie było. A może była to bardzo mała miłość, sprowadzona czasem jedynie do tego, by urodzić dziecko i podrzucić je na wychowanie innym, by móc uciec od odpowiedzialności.
Niezależnie od tego, jaka była miłość naszej matki, Adwent jest czasem wdzięczności za nią, to jej powinniśmy wyrazić wdzięczność, tak jak potrafimy. Role się zmieniają. Wpierw matka otacza miłością dziecko, a gdy już sama jest słaba, chora i podeszła w latach, dziecko otacza miłością matkę.
W ostatnich dniach otrzymałem informację, która wzywa do bicia we wszystkie dzwony. Alarm był w pięciotysięcznej parafii. Anioł śmierci przeszedł przez nią osiemdziesiąt razy od pierwszego stycznia, a anioł życia przeszedł tylko czterdzieści razy. To trzeba zobaczyć. A jeszcze rok temu sześćdziesiąt razy przeszedł anioł śmierci i sześćdziesiąt razy przeszedł anioł życia.
Nadejdą lata, i to wkrótce, w których kobieta za narodzenie dziecka dostanie duże pieniądze. Ale jeśli ona będzie rodzić dziecko tylko ze względu na pieniądze, nie będzie to matka wielkiej miłości.
Otwórzmy zatem nasze oczy i otoczmy szacunkiem każdą matkę. Jednocześnie pomóżmy zbudować wokół niej świat miłości. Dzisiejszy świat tego nie uczyni, gdyż on to już zniszczył. Ale to jest wezwanie dla nas.I dlatego w Adwencie Kościół dziękuje za Matkę wielkiej miłości. A my podziękujmy także za każdą kobietę; i za tę małą, która jeszcze bawi się lalkami, i za tę, która zawsze jest powołana do miłości macierzyńskiej.
