Post jest trzecią – w kolejności – praktyką religijną, której powinniśmy się oddawać w Wielkim Poście. Jednak znowu należy pamiętać o sprawie kluczowej – post nie jest celem samym w sobie, on ma być środkiem. Jeśli poszcząc nie jesteś w stanie okazywać miłości ludziom, których spotykasz w swojej codzienności – przestań pościć (por. Iz 58, 1-9a), jeśli post powoduje, że nie możesz zapanować nad swoimi emocjami – przestań pościć. Post, którego chce od Ciebie Bóg to „rozrywanie kajdanów zła, rozwiązywanie więzów niedoli, wypuszczanie na wolność uciśnionych, łamanie jarzma, dzielenie chleby z głodnym, przyjmowanie tułaczy do domu, przyodziewanie nagich i nie odwracanie się od współziomków (por. Iz 58, 1-9a). Taki post podoba się Bogu i takiego postu w naszym życiu pragnie Jezus.

Faryzeuszom i celnikom nie podobało się to, co Jezus mówił, co robił i do czego nawoływał. Oni woleliby, by ich ludzie modlili się tak jak oni, dawali hojne datki (najlepiej im) oraz pościli od pokarmów mięsnych, by się innym pokazać. Być może i Ty jesteś we wspólnocie parafialnej, w której najważniejsze są drogi krzyżowe, gorzkie żale i rekolekcje wielkopostne. Może nawet uległeś i sam/sama występujesz w zawodach na najpobożniejszego parafianina. Nie martw się, jednak pamiętaj też, że wybór należy do Ciebie – możesz Wielki Post przeżyć tak jak podpowiada ludzka tradycja, a możesz przeżyć Go tak, jak chciałby tego od Ciebie Jezus.

Bóg zastosował tajemniczy sposób leczenia Izraelitów ukąszonych przez jadowite węże. Polecił Mojżeszowi umieścić na wysokim palu węża miedzianego. Zapewnił, że każdy ukąszony, o ile spojrzy na ten wizerunek, zostanie uleczony.

Ten tajemniczy sposób ratowania od śmierci ukąszonych ludzi był lekcją wiary. Medycyna nie zna takich metod leczenia. Bóg zna i stosuje na dużą skalę. Wiara bowiem jest warunkiem życia.

Zdumiewa to, że właśnie do tej metody leczenia nawiązuje Jezus w rozmowie z Nikodemem, uczonym w Prawie. Powołał się na wywyższonego na pustyni węża, by podać mu klucz do zrozumienia wydarzenia, w jakim przyjdzie mu uczestniczyć. Nikodem stanie pod krzyżem Jezusa i wówczas zrozumie, co Mistrz z Nazaretu powiedział mu wiele miesięcy wcześniej.

Nikodem był Izraelitą najlepiej przygotowanym do odkrycia sensu Kalwarii. Stał pod krzyżem i uczestniczył w zdejmowaniu ciała Chrystusa z tego drzewa hańby. Wierzył w Syna Człowieczego i Jego dzieło zbawienia, mimo że wtedy było najtrudniej w Niego uwierzyć. Chrystus był znieważony, upokorzony, zniszczony, pokonany,

przeklęty. A Nikodem wierzył w sposób bezdyskusyjny. Prawdopodobnie tej łaski wiary, dzięki jego wyjaśnieniom, doświadczył również jego przyjaciel Józef z Arymatei, który wiedząc, że uczestniczy w wielkich tajemnicach zbawienia, śmiało poszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.

Trzeba nam tę lekcję rozłożoną w czasie przeżyć we własnym sercu. Lekcję z pustyni, gdzie miedziany wąż ratował od śmierci Izraelitów. Lekcję z Golgoty, gdzie Chrystus wiszący na krzyżu ratował od śmierci nawróconego łotra, setnika, Nikodema i kilku innych. Lekcję, w której uczestniczymy, widząc biały chleb w rękach kapłana, wizerunek Chrystusowego krzyża czy ikonę. Spojrzenie wiary sięga w niebo. Kto nie umie tak patrzeć, jest duchowym ślepcem. Doskonalenie wiary to doskonalenie spojrzenia!

Sanktuaria świata są oparte na owej wymianie spojrzeń Chrystusa lub Jego Matki obecnych w obrazach czy rzeźbach. Ta wymiana spojrzeń jest ważnym elementem kultu obrazu Jezusa Miłosiernego. Wielki Post to czas doskonalenia owego spojrzenia z wiarą na Chrystusowy krzyż, czas Wielkanocy będzie doskonalił nasze spojrzenie z wiarą na obraz Zmartwychwstałego.

Sztuka patrzenia z wiarą na krzyż Jezusa jest warunkiem naszego życia wiecznego.

Kościół w Niedzieliskach pod wezwaniem św. Feliksa, papieża i męczennika został wybudowany według projektu Henryka Kotry i poświęcony w 1931 r. Kościół był murowany z cegły, jednonawowy, zbudowany w latach 1928 – 1931. Długość kościoła 21 m., szerokość 11 m, pokryty blachą pocynkowaną, bez wieży. Posiadał 7 okien kształtu gotyckiego z witrażami. W wieżyczce – sygnaturce znajdował się dzwonek. Główne elementy wyposażenia ówczesnej świątyni: Ołtarz, ambona, drewniana chrzcielnica, drewniane tabernakulum w stylu eklektycznym. W głównym ołtarzu był obraz patrona kaplicy św. Feliksa I papieża i męczennika oraz figura Matki Bożej Królowej z Dzieciątkiem Jezus na ręku i berłem w prawej dłoni. W 1959 r. poświęcono obraz Chrystusa Ukrzyżowanego. Obraz namalowany przez prof. Adolfa Chyłę z Krakowa. Obraz umieszczono w kaplicy bocznej. Z prawej strony od wielkiego ołtarza, w ołtarzu bocznym znajdowała się figura Najświętszego Serca Pana Jezusa, zasuwana obrazem św. Józefa. Z lewej strony w ołtarzu bocznym obraz Matki Bożej, zasuwany obrazem św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W tym ołtarzu pod mensą ołtarzową znajdował się grób Pana Jezusa i scena Ostatniej Wieczerzy. W 1959 r. założono Stacje Drogi zbudowano metalową dzwonnicę obok kościoła i zawieszono dwa dzwony(św. Feliks i Matka Boża Królowa Polski). Na chórze znajdowały się organy elektronowe firmy Hammond, ufundowane przez Klub Niedzieliska w Chicago. Pani Anna Zdunek ufundowała obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W 1975 r. rozpoczęto rozbudowę kościoła(trwała do 1980 r.). Projektantem rozbudowy był archi­tekt Roman Łomnicki z Krakowa – prace wykonywane były pod nad­zorem architekta Bolesława Witowskiego z Brzeska i maj­stra Władysława Zachary z Brzeska. Kościół został konsekrowany 6 V 1990 r. przez bpa Piotra Bednarczyka. Aktualny wystrój kościoła: powierzchnia kościoła to około 450 m. kw., kościół jest murowany, jednonawowy z dwoma kaplicami bocznymi, kruchtą i zakrystią, elewacja zewnętrzna wyłożona kamieniem pińczowskim, kościół na zewnątrz i wewnątrz pomalowany na biało. Dach pokryty blachą miedzianą, wystrój kościoła jest mozaikowy. Posadzka marmurowa. Strop kasetonowy z symbolami siedmiu sakramentów. Ołtarz główny(w miejsce neogotyckich ołtarzy) – płyta z marmuru czerwonego, na podstawie z 4 płyt zamkniętych. Na frontonie mosiężny baranek. Ambona również z czerwonego marmuru. Na frontonie symbol Ducha Św. z mosiądzu. W lewym rogu prezbiterium z czerwonego marmuru znajduje się chrzcielnica z mosiężną pokrywą. W ołtarzu głównym mozaika oraz Krzyż z wizerunkiem Chrystusa o wymiarach naturalnych, obok dwa aniołki z dawnego kościoła i figury św. Jana i Matki Bożej. Na bokach poza mozaiką figury św. Pawła i św. Piotra ze z złotymi napisami(ze starego kościoła). Tabernakulum  pozłacane, miedziano stalowe w formie elipsy, jakby taca, na niej Hostia okrągła i odchodzące promienie. W prezbiterium 1 duży fotel i 8 mniejszych oraz  8 taboretów, wszystkie wyścielane bordowym płótnem Na ścianach bocznych prezbiterium mozaiki. Z prawej strony mozaika – scena przekazania władzy kluczy św. Piotrowi przez Jezusa. Z lewej strony mozaika – scena cudownego połowu ryb. W nawie głównej wielki gotycki żyrandol oraz drugi mniejszy. Na ścianach bocznych kinkiety. Ściany boczne wyłożone boazerią. W nawie głównej 20 ławek z drzewa jesionowego oraz ławki przy ścianach bocznych. Na filarach dwie figurki ludowe. Strop nawy głównej kasetonowy z symbolami siedmiu sakramentów. Pod chórem dwa drewniane konfesjonały. Wystrój wnętrza kościoła mozaikowy. Mozaiki, witraże i metaloplastykę projektował Jan Kauczyński z Krakowa. Witraże – 8 dużych i 12 małych w zakrystii, sali nad zakrystią i w kaplicach bocznych( z wyposażenia starego kościoła). Projektował Jan Kauczyński z Krakowa. Duże witraże przedstawiają: św. Stanisława Kostkę, św. Stanisława ze Szczepanowa, bł. Kingę, sanktuaria Diecezji Tarnowskiej, św. Świerada, św. Maksymiliana Kolbe, Jana Paweł II i św. Feliksa.  Na bocznych ścianach obrazy: św. Anny, św. Józefa i błog. Karoliny Kózka. Dwa małe ołtarze: obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy i figura Matki Bożej ze starego kościoła. Na frontonie chóru napis: „Idźcie w pokoju Chrystusa”. W kaplicy św. Feliksa, ołtarz mozaikowy z obrazem św. Feliksa patrona parafii. Na ołtarzu drewniana figura Matki Bożej z 1905 r. Wejście do kaplicy – metaloplastyka i szkło, scena z Ostatniej Wieczerzy i napis: „Oto Ciało moje”, „Oto Krew Moja”. Na ścianie obraz Matki Bożej Częstochowskiej. W kaplicy Miłosierdzia Bożego, ołtarz mozaikowy z obrazem Miłosierdzia Bożego. Wejście do kaplicy – metaloplastyka i szkło, scena ze Zwiastowania i napis: „Słowo Ciałem się stało i mieszkało miedzy nami”. W kaplicy  neogotycka chrzcielnica ze starego kościoła. W kruchcie kościoła znajduje się obraz Chrystusa Ukrzyżowanego oraz epitafium ku czci zmarłych proboszczów ks. Józefa Barszcza, Władysława Kułakowskiego, Stanisława Augustyna i Władysława Mirowskiego. Obok kościoła stoi kapliczka Matki Bożej z figurą Matki Bożej oraz dzwonnica wolnostojąca zwana z włoskiego campanillą, na której są zawieszone trzy dzwony: św. Feliks, Matka Boża Królowa Polski i św. Maksymilian Kolbe. Przed dzwonnicą krzyż misyjny. Przed głównym wejściem do kościoła i przed zakrystią wykonane są zadaszenia pokryte blacha miedzianą. Od strony kaplicy św. Feliksa podjazd dla niepełnosprawnych. Miedzy kościołem a plebanią stoi kamienna figura św. Stanisława Biskupa. 

Abraham otrzymał od Boga rozkaz złożenia umiłowanego syna w ofierze. Ojciec rozkaz wykonał. Wiedział bowiem, że Bóg ma prawo zażądać od człowieka tego, co dla niego najcenniejsze. Życie syna dla kochającego ojca było tysiące razy cenniejsze niż jego własne. Byłoby mu o wiele łatwiej popełnić samobójstwo, gdyby tego zażądał Bóg, niż zabijać syna.Bóg wiedział, że wpierw otrzyma od Abrahama ofiarę jego serca. Gdy ona już została złożona, wstrzymał rękę ojca i pochwalił go za ofiarę serca. Syna zaś oddał mu żywego.To ważna lekcja na górze Moria. Bóg jednoznacznie oświadcza na niej, że nie chce, aby składano mu w ofierze życie innych ludzi. To zostało przez Boga kategorycznie odrzucone. Nie można Bogu składać ofiary z ludzi.Natomiast jedyną ofiarą miłą Bogu jest ofiara z własnego życia. Na taką ofiarę On czeka. Winna ona być złożona dokładnie według sposobu przez Niego podanego. Ma być oparta na ścisłym posłuszeństwie Bogu. Wypełnianie woli Ojca Niebieskiego staje się sposobem składania ofiary z siebie. W praktyce polega to na ciągłym rezygnowaniu z własnej woli na rzecz woli Boga.Kto kocha Boga, ten dobrze wie, że On czeka na synowskie oddanie. Prawdziwa religijność nie polega na obrzędach i modlitwach, lecz na spalaniu siebie w wykonywaniu woli Ojca. Dla jednych jest to ofiara matki lub ojca względem dziecka, dla innych ofiara składana w pracy zawodowej, a jeszcze dla innych ofiara składana na łożu boleści. Sposób wypełniania woli Boga jest określony przez Niego w takiej sytuacji, w jakiej człowiek się znajduje.Syn Boga przybył na ziemię, aby uczyć nas sztuki składania siebie samych w ofierze Bogu. Takie było Jego życie od poczęcia aż do oddania ducha w ręce Ojca na Golgocie.Czas Wielkiego Postu to głośne wezwanie do sprawdzenia, w jakiej mierze nasze życie jest ofiarą miłą Bogu, do jakiego stopnia pełnimy Jego wolę i zamieniamy kolejne minuty w dzieła, które nam wyznaczył.