W czasach dewaluacji wielu zwyczajów, które ongiś były bardzo żywe, warto zastanowić się jakie jest znaczenie odpustu parafialnego. Odpust parafialny jest doroczną uroczystością rodziny parafialnej związaną ze świętem patronalnym parafii lub kościoła. U nas jest kościół i parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Dzień odpustu jest związany z możliwością uzyskania daru duchowego jakim jest odpust zupełny czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy.
Przez grzech bowiem zaciągamy winę wobec Boga i ponosimy karę, która ma pomóc przezwyciężyć zło jaki grzech w nas posiał i wyrządził.. Karę można odpokutować w doczesności np. przez uczynki pokutne, uczynki miłosierdzia, inne dobre uczynki czy modlitwy. Kościół dając możliwość zyskania w uroczystość odpustową odpust zupełny, wyznacza warunki jakie trzeba spełnić do jego zyskania. Zwyczajne warunki do spowiedź sakramentalna, (może być w okolicy odpustu, a nie w sam dzień). Komunia święta, wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu oraz odmówienie modlitw: Ojcze nasz, Wierzę…
i dowolną modlitwę w intencjach Ojca Świętego. Możliwość zyskania odpustu sprawiała, że na odpust ściągała cala okolica, a dla rodziny odpust był okazją do spotkania wielu pokoleń.
Centralnym wydarzeniem jest suma odpustowa, u nas sprawowana o godz. 11.00, którą prowadził specjalnie zaproszony kapłan, a kazania odpustowe głosił też kaznodzieja na tę okoliczność zaproszony. Na odpuście nie wystarcza tylko uczta przy stole w domu, ale trzeba też ucztowania z Chrystusem przy Eucharystycznym stole.
W tym roku poprosiliśmy, aby animował duchowe przeżycia odpustowe ktoś znamienity. Będzie to ks. Stanisław Wojdak Wiadomo, że zazwyczaj pani domu musi zakrzątnąć się przy przygotowaniu odpustowego obiadu, dlatego niech przyjdzie na wcześniejszą Mszę świętą. Natomiast na sumę niech przybędą pozostali członkowie rodziny i zaproszeni odpustowi goście. Parafia chce też z jak najlepszej strony pokazać się na odpust, dlatego na sumę przychodzą dzieci w strojach komunijnych i wszystkie poczty sztandarowe jakie są w parafii przy kościele i w organizacjach czy instytucjach położonych na terenie parafii. Panie ze Straży Honorowej NSPJ asystują w procesji Chrystusowi ze świecami. W niektórych kościołach pojawiają się okoliczne dekoracji w postaci spadających z sufity kolorowych szarf, a obraz czy ołtarz ozdabia pachnący wieniec z żywej zieleni. Czasem też sumę odpustową uświetnia chór czy orkiestra dęta. Punktem honoru rodziny jest by nikt się nie spił podczas uroczystości odpustowej w parafii.. Pamiętajcie też, że na probostwie kapłanów z dekanatu trzeba ugościć i sumistę oraz kaznodzieję zaopatrzyć. Dlatego ofiara niech będzie odpustowa.

Pan powierzył Duchowi Świętemu swoją własność, to jest człowieka, który wpadł w ręce zbójców. Nad nim sam się wzruszył, opatrzył jego rany i za niego dał dwa królewskie denary. A my, którzy otrzymaliśmy przez Ducha Świętego obraz i napis Ojca i Syna mamy pomnożyć denar nam dany i pomnożony zwrócić naszemu Panu. (św. Ireneusz)

Kiedy słońce ukaże się temu, który do tej pory pozostawał w ciemnościach, to otrzymuje światło dla swoich cielesnych oczu i wyraźnie widzi to, czego przedtem nie dostrzegał. Podobnie i ten, który został uznany godnym daru Ducha Świętego, zostaje oświecony na duszy i wyniesiony ponad to, co ludzkie, widzi to, co dotąd było mu nieznane. (św. Cyryl Jerozolimski)

Czym dusza jest dla ciała w człowieku, tym Duch Święty jest dla Ciała Jezusa Chrystusa, którym jest Kościół. Duch Święty sprawia w Kościele to samo, co dusza w członkach ciała. 
(św. Augustyn)

Duch Święty uświęca człowieka poprzez: wszelkie porywy, poruszenia, upomnienia i wyrzuty wewnętrzne, światła i olśnienia, których Bóg dokonuje w nas, darząc nasze serce błogosławieństwami, troską i ojcowską miłością, aby nas przebudzić, poruszyć i pociągnąć do świętych cnót, umiłowania nieba, dobrych postanowień; słowem do tego wszystkiego, co prowadzi do życia wiecznego. (św. Franciszek Salezy)

Ojciec przez wieczność mówi Synowi: Ty jesteś dla mnie wszystkim. Syn odpowiada Ojcu: Ty jesteś dla mnie wszystkim. A Duch Święty jest samym dynamizmem tego ubóstwa. Bóg jest najuboższą ze wszystkich istot. Jeśli umysł wasz waha się przed tego rodzaju perspektywą, powiedzcie: Bóg jest bogaty, ale od razu dodajcie: bogaty miłością, a nie posiadaniem. A być bogatym miłością i być ubogim oznacza dokładnie to samo.
(Francois Varillon)

Duch Święty to przedziwne tchnienie życia, to jakby wiatr usłużnie przynoszący wilgoć na pustynię. (sł. Boży kard. Stefan Wyszyński)

Musicie być mocni, drodzy bracia i siostry! Musicie być mocni tą mocą, którą daje wiara! Musicie być mocni mocą wiary! Musicie być wierni! Dziś tej mocy bardziej wam potrzeba niż w jakiejkolwiek epoce dziejów. Musicie być mocni mocą nadziei, która przynosi pełną radość życia i nie dozwala zasmucać Ducha Świętego. (św. Jan Paweł II)

Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi! Amen. (św. Jan Paweł II)

Bierzmowanie udoskonala łaskę chrztu; jest ono sakramentem, który daje Ducha Świętego, aby głębiej zakorzenić nas w synostwie Bożym, ściślej wszczepić w Chrystusa, umocnić naszą więź z Kościołem, włączyć nas bardziej do jego posłania i pomóc w świadczeniu o wierze chrześcijańskiej słowem, któremu towarzyszą czyny. (KKK 1316)

I wyleję potem Ducha mego na wszelkie ciało, 
a synowie wasi i córki wasze prorokować będą, 
starcy wasi będą śnili, a młodzieńcy wasi będą mieli widzenia. Nawet na niewolników i niewolnice wyleję Ducha mego w owych dniach. (Jl 3,1-2)

Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. (Mt 3,11)

Myślimy często o naszym osobistym życiu religijnym tak, jakby wszystko, co się w nim zawiera, można było zamknąć w indywidualnym odniesieniu człowieka do Boga. To jeden z poważnych błędów. Takie podejście niewiele ma wspólnego z Ewangelią.

O życiu można myśleć i mówić jedynie w wymiarze środowiska. Ono bowiem jest warunkiem jego rozwoju i ono je testuje. Środowisko nie toleruje słabego i tego, kto żyje jego kosztem. Istnieje bowiem wzajemna zależność wszystkiego, co żyje w danym środowisku. Współczesna biologia ma tu wiele do powiedzenia. Ekologia zajmuje się głównie zachwianiem równowagi środowiska i dlatego wzywa do troski o nie.

To samo dotyczy życia duchowego. Kościół jest środowiskiem życia Bożego. Podobnie jak ostatnie pokolenia, biorąc do ręki – w sposób nieodpowiedzialny – chemię, atom czy ludzkie geny, doprowadziły do zachwiania równowagi środowiskowej, co przyczyni się do naszej apokalipsy, tak i siły zła w identyczny sposób uderzyły w równowagę sił ducha. Wmówiono wielu, że to oni decydują o kształcie życia religijnego. Zrezygnowano z ostrych sankcji społecznych, które winny wykluczać osobniki zagrażające życiu w środowisku. Na pierwszy plan wysunięto psychologię i przy jej pomocy zaczęto manipulować ludźmi. Udoskonalono socjologię, aby przy pomocy chorych rozmontować zdrowe środowiska. Analogii jest wiele.

Ratunek jest w powrocie do Bożego zamysłu, w którym życie Ducha udzielone Kościołowi kieruje się prawami zdrowia. Uroczystość Zesłania Ducha Świętego przypomina początek powstania na ziemi środowiska Bożego, promieniującego potęgą życia duchowego. Jak długo szanowano zasady tego życia, tak długo Kościół był autorytetem i promieniował mocą na inne środowiska. Chlubił się tym. Dziś jakby się kurczy, jakby nie miał siły, jakby oddawał pole zagospodarowane przez poprzednie pokolenia. Kryzys ducha dotknął środowiska religijne. Uderzył w rodziny, w parafie, w diecezje, w narody ochrzczone… Jest widoczny w skali świata.

W odpowiedzi na te zjawiska należy zadbać o środowiska religijne, do których należymy i które tworzymy, tak by one wspierały życie duchowe jednostek, by one razem wydawały owoce ducha. Trzeba też, aby te nasze środowiska odkryły ponownie zasadę testowania tego, co zdrowe i mocne, i oparły się temu, co słabe. Duch Święty szuka pomocników. On jest życiem i On czuwa nad jakością życia w Kościele. Może to czynić jedynie o tyle, o ile ludzie zwrócą się do Niego i zechcą z Nim współpracować. Odbudowa środowiska religijnego jest dla Ducha Bożego łatwa i może nastąpić w krótkim czasie. Trzeba jednak, by serca, którym na takiej odnowie zależy, otwarły się na Jego działanie.