Aktualności

Dziś pragnę się zatrzymać nad tymi słowami prefacji: „Dziewica Matka oczekiwała z wielką miłością narodzin swojego Syna”.

W czasie Adwentu Kościół dziękuje Bogu za Matkę Jezusa, za tę jedyną kobietę, która z miłością oczekiwała Jego narodzin. Bóg dla wsparcia tej miłości Maryi przygotował dla Niej środowisko miłości w domu Zachariasza, starotestamentalnego kapłana, który miał opieczętowane milczeniem usta; nie uwierzył bowiem słowom anioła, które zwiastowały mu narodziny syna, mimo że to zwiastowanie miało miejsce w świątyni, gdy składał ofiarę kadzenia. Nie uwierzył i znakiem dla niego było to, że po owym widzeniu nie przemówił już ani słowa aż do momentu, gdy słowa anioła zostały zrealizowane w pełni. To znaczy do tego momentu, w którym nadał imię Jan swojemu synowi. Lecz Elżbieta nie miała opieczętowanych milczeniem ust. Mogła więc rozmawiać z Maryją. Uczestniczyły przecież w tej samej tajemnicy. Jan miał przygotować lud na spotkanie z Jezusem, a Jezus miał ten lud zbawić. Obydwie matki znały swe dzieci po imieniu, bo tak imię Jana, jak i Jezusa zostało przekazane przez anioła. My zatem dziękujemy za środowisko miłości, jakie winno być stworzone przez ludzi wierzących dla kobiety oczekującej dziecka.  krakowski, oddaje Przybkowi, sołtysowi wsi Niedzieliska, w wieczystą dzierżawę las zwany Szczurowa, aby założył tam wieś na prawie niemieckim. Stąd wniosek, że wieś musiała istnieć już od jakiegoś czasu, skoro miała sołtysa. Z racji założenia Szczurowej, sołtys Niedzielisk otrzymał wynagrodzenie w postaci dwóch łanów (60 morgów) wolnych od wszelkich opłat, prawo założenia karczmy, młyna, jatek, oraz prawo do pewnej części z opłat, jakie mieli uisz­czać osadnicy. Nasze powołanie polega między innymi na tym, abyśmy otoczyli matkę i dziecko miłością. Zawsze, nawet wtedy, kiedy to dziecko poczęło się w grzechu. Za grzech rodzice przeproszą Boga. Natomiast dla dobra dziecka i matki należy zatroszczyć się o miłość dla nich.Adwentowe dziękczynienie za Matkę Jezusa jest wezwaniem do refleksji nad naszą odpowiedzialnością za budowę środowiska miłości. Jest to szczególnie aktualne dlatego, że świat, w którym żyjemy, uczynił wszystko, żeby wokół dziecka poczętego zbudować środowisko nienawiści, środowisko zagrożenia, środowisko śmierci.Po czym poznaje się chrześcijanina we współczesnym świecie? Właśnie po tej odpowiedzialności za poczęte życie, po bronieniu życia dziecka i matki. I nikt nie ma prawa nazywać się chrześcijaninem, jeżeli go nie stać na obronę poczętego dziecka.Początkowo w budowie środowiska miłości wokół Maryi nie uczestniczył Józef. On się zorientował, że jego żona jest w stanie błogosławionym w czwartym bądź w piątym miesiącu. Trzy miesiące przecież była poza Nazaretem. A ponieważ z punktu widzenia prawa musiałby się podpisać pod tym dzieckiem, pod Jego imieniem i musiałby także przyjąć tę kobietę, on – jako sprawiedliwy – bał się tego. Bał się bowiem, że naruszy prawo.Ale kiedy Bóg wyjaśnił mu, z jaką tajemnicą ma do czynienia, przyjął Maryję i dziecko. Mógł już wtedy spokojnie rozmawiać z Nią o domu Zachariasza, o narodzinach Jana, o tym, co zostało przekazane Zachariaszowi. Mógł łączyć te wydarzenia. Już wiedział, że został powołany do uczestniczenia w niezwykle wielkim wydarzeniu zbawczym. Postępowanie Józefa jest wezwaniem do głębszej refleksji nad odpowiedzialnością i nad ojcostwem.W Adwencie Kościół nie zatrzymuje się długo przy Józefie. Jest jednak specjalna prefacja, którą odmawia się 19 marca. Wtedy jest uroczystość św. Józefa i wtedy Kościół dziękuje za tego człowieka, który uczestniczył w wydarzeniach związanych z narodzeniem Jezusa Chrystusa.Dziękujemy więc dzisiaj z całym Kościołem za Matkę Jezusa i za Jej wielką miłość do Niego mimo tych trudnych sytuacji, w których musiała tę miłość pielęgnować. Szczęśliwa z tytułu poczęcia Syna Bożego, równocześnie przeżywała bolesne wahania i obawy, jak zostanie przyjęta przez Józefa, jak zostanie przyjęta przez najbliższe otoczenie, a dodatkowo doskwierało Jej ubóstwo.To jest dziękczynienie za Matkę Jezusa, ale równocześnie jest to wielkie adwentowe dziękczynienie za naszą matkę i za jej miłość do nas. Wszystko jedno, czy to była wielka miłość, czy też nie, bo naszej matki stać na to nie było. A może była to bardzo mała miłość, sprowadzona czasem jedynie do tego, by urodzić dziecko i podrzucić je na wychowanie innym, by móc uciec od odpowiedzialności.

Niezależnie od tego, jaka była miłość naszej matki, Adwent jest czasem wdzięczności za nią, to jej powinniśmy wyrazić wdzięczność, tak jak potrafimy. Role się zmieniają. Wpierw matka otacza miłością dziecko, a gdy już sama jest słaba, chora i podeszła w latach, dziecko otacza miłością matkę.

W ostatnich dniach otrzymałem informację, która wzywa do bicia we wszystkie dzwony. Alarm był w pięciotysięcznej parafii. Anioł śmierci przeszedł przez nią osiemdziesiąt razy od pierwszego stycznia, a anioł życia przeszedł tylko czterdzieści razy. To trzeba zobaczyć. A jeszcze rok temu sześćdziesiąt razy przeszedł anioł śmierci i sześćdziesiąt razy przeszedł anioł życia.

Nadejdą lata, i to wkrótce, w których kobieta za narodzenie dziecka dostanie duże pieniądze. Ale jeśli ona będzie rodzić dziecko tylko ze względu na pieniądze, nie będzie to matka wielkiej miłości.

Otwórzmy zatem nasze oczy i otoczmy szacunkiem każdą matkę. Jednocześnie pomóżmy zbudować wokół niej świat miłości. Dzisiejszy świat tego nie uczyni, gdyż on to już zniszczył. Ale to jest wezwanie dla nas.I dlatego w Adwencie Kościół dziękuje za Matkę wielkiej miłości. A my podziękujmy także za każdą kobietę; i za tę małą, która jeszcze bawi się lalkami, i za tę, która zawsze jest powołana do miłości macierzyńskiej. 

Na czele wsi stał sołtys. Znamy sołtysa Przybka z Niedzielisk, któremu w 1338 roku biskup Jan Grot zezwolił na założenie Szczurowej. W 1669 roku sołtysem był Stanisław Czachor. Nad chłopami i sołtysami stał właściciel wsi. W okresie staropolskim wszystkie wsie parafii szczurowskiej, również Niedzieliska były własnością biskupów krakowskich. Ośrodkiem zarządu z ramienia biskupstwa był dwór w Radłowie. Zarządcy poszczególnych wsi lub dzierżawcy sołectw rekrutowali się z drobnej szlachty. W 1682 roku w Niedzieliskach rezydowała Marianna Romanowska. Po pierwszym rozbiorze Polski tereny te znalazły się pod zaborem austriackim, a po utworzeniu cyrkułów w 1782 roku weszły w skład cyrkułu bocheńskiego. W 1855 roku władze austriackie utworzyły powiaty; na interesującym nas terenie były powiaty radłowski i brzeski. W 1867 roku zlikwidowano cyrkuły i utworzono starostwa powiatowe (tzw. powiat polityczny). Wsie obecnej gminy Szczurowa należały do starostwa powiatowego w Brzesku. W latach 1855-1870 właścicielem Niedzielisk został Ludwik Henzel (Hölzel). W 1886 roku istnieje gminna kasa pożyczkowa z kapitałem 4140 zł. W ciągu drugiej połowy XIX wieku ludność Niedzielisk stopniowo, choć nieznacznie, wzrastała: z 1006 mieszkańców w 1865 r. do 1156 mieszkańców w roku 1900, aby w 1913 r. osiąg­nąć liczbę 1256 mieszkańców i na tym mniej więcej poziomie utrzymać się aż do II wojny światowej.                   Powstanie szkoły w Niedzieliskach datuje się na drugą po­łowę XIX wieku. Prawdopodobnie została założona około 1880 roku. Pierwszym nauczycielem do 1895 r. był Pan Ząbek. Od roku 1895 do 1902 Pan Sulczewski wraz z nauczycielką o nieznanym nazwisku. Od 1902 do 1932 roku uczyli Franciszek i Franciszka Repeciowie. Kierownik szkoły Franciszek Repeć w miejsce daw­nego drewnianego budynku szkolnego wybudował budynek murowa­ny, oddany do użytku w 1907 r. W latach 1932 – 1972, a więc przez 40 lat, kierownikiem szkoły był Władysław Roczniak (zmarł w 1972 r., pochowany na cmentarzu parafialnym w Niedzieliskach). Za jego czasów w 1958 r. rozbudowano budynek szkolny i przyby­wało sił nauczycielskich. W roku 1941 było już 3 nauczycieli i szkoła siedmioklasowa, a w 1966 r. 6 nauczycieli i szkoła ośmioklasowa.

Zbliżamy się do świąt Bożego Narodzenia. Dziś słuchamy hymnu, który Matka Najświętsza wyśpiewała, gdy w domu Zachariasza św. Elżbieta pozdrowiła Ją jako Matkę swego Pana.

Jest to jedyny hymn, w którym Maryja z Nazaretu odsłania tajemnice godności kobiety jako matki. Nikt tak jasno nie odsłonił daru życia, które poczyna się pod sercem kobiety, jak Matka Chrystusa. Otrzymała Syna, dar życia Bożego, wprost z woli i działania Ducha Świętego. Życie Boga wypełniło jej kobiece łono.

Żyjemy w czasach lekceważenia życia, jego niszczenia w Polsce, w Europie, w Ameryce i w Chinach. Nie szanuje się życia poczętego, życia doświadczonego cierpieniem, życia, które powoli umiera… Nie szanują życia terroryści ani żołnierze na froncie, ani zwolennicy eutanazji i samobójcy. Życie ludzkie na ziemi jest bardzo tanie… To jednak dar Boga, dlatego tylko On może decydować o jego losach.

Adwent winien być dla nas, ludzi wierzących w Chrystusa, czasem wielkiego dziękczynienia:
– Trzeba dziękować za swoje życie i w miarę możliwości troszczyć się o nie.
– Trzeba dziękować za lekarzy, którzy zmagają się z chorobami, dzięki ich ofiarnej pracy wielu nadal żyje na tej ziemi. Dziękczynienie za przychodnie, gabinety, szpitale, kliniki, sanatoria.
– Trzeba głośno wołać o prawo do życia i przypominać, że tylko Bóg może o nim decydować.
– Należy wspierać wszystkie instytucje, które otaczają opieką życie od jego poczęcia aż do godziwej śmierci.

Spotkanie z Matką Najświętszą jest zawsze wielką przygodą, w której doświadczamy życia i zostajemy zanurzeni w jego bogactwie. Ona odsłania je w pełni. Obejmuje bowiem swym łonem pełnię życia człowieka i pełnię życia Boga. Tajemnica to wielka.

Zajrzyj w siebie! W twoim wnętrzu jest źródło, które nigdy nie wysycha, jeśli potrafisz je odszukać. (Marek Aureliusz)

Cóż jednak oznacza prostować drogę? Modlić się gorąco. Co oznacza prostować drogę? Uniżyć się. Patrzcie na przykład dany wam przez Jana Chrzciciela. Ludzie uważają go za Mesjasza, ale on nie tai, że Nim nie jest i nie karmi swojej próżności błędnym mniemaniem ludzi.
(św. Augustyn, Kazanie 293)

Ktokolwiek pragnie wieść życie doskonałe, powinien odrzucić to, co Chrystus odrzucił na krzyżu, a dążyć do tego, do czego Chrystus dążył. Krzyż jest wzorem każdej bez wyjątku cnoty.
(św. Tomasz z Akwinu)

Dla przypodobania się Bogu nie trzeba wiele działać, lecz raczej z dobrą wolą wszystko wykonywać, bez domieszki miłości własnej i ludzkich względów. (św. Jan od Krzyża)

Należy przyznać, że szczęście w tym życiu opiera się na nadziei nowego i zupełnie innego życia; jest się szczęśliwym wtedy, gdy bliskie jest uobecnienie tej nadziei. (Blaise Pascal)

Człowiek zawsze może wstąpić na lepszą drogę – póki żyje.
(Henryk Sienkiewicz)

Niekiedy duch ludzki rozdziera się i walczy z samym sobą.
(Bolesław Prus, Lalka)

Pokorny zawsze w sobie winę znajdzie, a pyszny u innych.
(św. Urszula Ledóchowska)

Bóg nie każe nam iść żadną drogą, której by On sam nie przemierzył i na której by nie szedł przed nami. (Dietrich Bonhoeffer)Jan Chrzciciel jest jedną z ważnych postaci biblijnych, z jakimi spotykamy się w tym szczególnym okresie roku liturgicznego. Przez usta Jana przemawia jak gdyby ten sam adwentowy werset: Pan jest blisko. 

Szymon Hołownia pisze, że ludzie nie akceptują proroków, którzy swoją postawą łamią podstawowe prawo socjotechniki: ludzie są umiarkowani i lubią spokój. „Prorok, który chce być kochany, musi udawać, że jest od nas głupszy” .Jan Chrzciciel określa swoją działalność jako „głos wołającego na pustyni”. Ma świadomość, że niewielu go usłyszy i za nim podąży. Nie zniechęca się jednak. Poruszając sumienia, niezłomnie wzywa do nawrócenia i pokuty.Janusz Głowacki wspomina dziennikarza, który mówił: „Każde, ale to każde bez wyjątku, choćby najmarniejsze stworzenie, […] lubi, żeby je pogłaskać. A jak pogłaszczesz, to połknie wszystko, ale to wszystko, co mu dasz albo powiesz” .