Umiłowani w Chrystusie Panu, bracia i siostry! Tomasz à Kempis napisał słynne dzieło ascetyczne pod tytułem O naśladowaniu Chrystusa. W nim zastanawia się nad drogą człowieka do świętości i doskonałości, analizuje drogę człowieka do Boga. Każdy z nas ma swoją jedyną i niepowtarzalną drogę do zjednoczenia ze Stwórcą, ale są pewne ogólne zasady – jakby drogowskazy – dzięki którym każdy z nas może dojść szybciej i pewniej do zbawienia.

Chrystus w dzisiejszej Ewangelii zachęca nas do naśladowania Go: „kto chce pójść za Mną, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje”. Zauważmy, że Pan naprawdę przecierpiał krzyż wraz z jego hańbą. Przyjął ból i cierpienie, przyjął zniewagi i szyderstwa, przyjął odrzucenie i śmierć. Każdy, kto idzie za Chrystusem, także będzie odrzucony przez świat, wykpiony, umęczony złem i grzechem. W tymże duchu zachęca nas św. Paweł, mówiąc o ofierze miłej Bogu, którą składamy z naszego ciała podporządkowywanego duchowi. To wymaga ogromnego wyrzeczenia i wysiłku. Aby nasze ciało poddać duszy, potrzeba nade wszystko łaski od Jezusa, ale potrzeba także wytrwałej pracy i samozaparcia. Świętość nie przychodzi łatwo! Udoskonalanie siebie dla Boga to droga krzyża – to naśladowanie Jezusa Chrystusa w Jego pokorze i cierpliwości. Początek dzieła Tomasza à Kempis właśnie o tej postawie mówi.

Prorok Jeremiasz w pierwszym czytaniu mówi o ogniu, który trawił jego serce. Każdy człowiek, który rozpoznał Boga, kto Jemu uwierzył i kto Go całym sercem umiłował, wie, o czym mówię. Dla ludzi stojących w doskonałości bliżej Zbawcy pojawia się problem, o którym świetnie mówi obraz pochodzący z życia św. Franciszka z Asyżu. Ten biedaczyna biegał po ulicach i wołał: „Miłość nie jest kochana”. To jest bardzo bolesne, gdy kochające Boga serce widzi, że inni lekceważą miłość niestworzoną! Wyrwaliby sobie serce, oddaliby życie, aby inni ludzie też kochali Boga i Jemu służyli. Człowiek miłujący Boga pragnie tego, aby wszyscy ludzie miłowali Go tak jak on. Nauczanie Kościoła o tych „etapach” życia wewnętrznego mówi tak: najpierw człowiek odsuwa się od grzechów ciężkich, następnie pozbywa się i powszednich, aby na końcu rozwijać cnoty i dobre uczynki – dobre owoce życia w świętości. Te dane można odnaleźć w kolejnych częściach dzieła O naśladowaniu Chrystusa.

Jeszcze jeden ważny element dzisiejszego nauczania liturgii słowa. Są nim bardzo stanowcze słowa Jezusa skierowane do Piotra: „Zejdź mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie!”. Nie wolno nam bowiem redukować nauki Ewangelii tylko do wymiarów socjologiczno-kulturalnych! Ewangelia ma moc Boga, a my – uczniowie Jezusa – mamy wchodzić w tajemnice jej nadprzyrodzonego charakteru. Gdy tylko po ludzku będziemy odczytywać jej słowa, zredukujemy jej wymiar jedynie do doczesności. A Ewangelia może nas poprowadzić do świętości, do naśladowania Chrystusa we wszystkim! Nie tylko w dźwiganiu krzyża codzienności, ale także i w chwale, do której dochodzi się, krocząc za Nim. Gdy będziemy postępowali tak jak Mistrz z Nazaretu, to również zasiądziemy na tronie chwały w królestwie niebieskim. Mówi o tym Apokalipsa: „zwycięzcy dam zasiąść na moim tronie” (Ap 3,11). Parafrazując słowa Ojca Świętego, w których przestrzega przed redukowaniem wielowymiarowości Eucharystii (por. MnD, nr 14), trzeba powiedzieć, że to człowiek winien otworzyć się na Boże wymiary tajemnicy Ewangelii.

Zgromadzeni w świątyni, zasłuchani w słowo Jezusa, czekający na zjednoczenie z Nim w Komunii Świętej, starajmy się Go naśladować. Dźwigajmy krzyże naszych obowiązków stanu, wszyscy jak najlepiej wykonujmy nasze prace, bądźmy uczciwi i sprawiedliwi. Do wymiaru doczesnego naszego życia dołączmy także wymiar duchowy. Korzystajmy w pełni i często z sakramentów, szczególnie pokuty i Eucharystii, i módlmy się naszym sercem – pełnią naszej duszy. Wówczas będziemy naśladowali Mistrza. Dobre życie i pobożność doprowadzą nas do zjednoczenia z Nim.

        W Ewangelii czytamy jakby o egzaminie, jaki przeprowadza Jezus swoim uczniom po udaniu się na teren Dekapolu i przybyciu w okolice Cezarei Filipowej. Ta wyprawa miała na celu oddalenie się od rzesz, które stale towarzyszyły Nauczycielowi w okolicach jeziora Genezaret. Jezus chciał w spokojniejszych warunkach poświęcić czas swoim uczniom i udzielić im niezbędnych nauk. Wtedy właśnie kieruje także do nich pytanie o opinie, jakie wyrażają ludzie na Jego temat, a otrzymawszy kilka różnych odpowiedzi, pyta już bardzo osobiście samych uczniów: „A wy za kogo Mnie uważacie?”. Na to pytanie w imieniu pozostałych odpowiada Piotr, wyznając wiarę w mesjańską godność Jezusa. Odpowiedzią Mistrza jest zapowiedź dana Piotrowi: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą”.Porównania zastosowane przez Jezusa, te mówiące o skale i bramach piekielnych, są łatwe do zrozumienia i wszyscy pojmujemy zawarte w nich aluzje. Jednak uczniowie Jezusa, słuchając tych słów, mieli przed oczyma wspaniałą ich ilustrację. Znajdowali się bowiem przed potężnym pasmem skalnym, widzieli zatem skałę i słowa Jezusa nabierały dla nich szczególnej wyrazistości. Co więcej, u podnóża tej skały znajdowała się potężna pieczara, która działała na wyobraźnię jako brama, czeluść prowadząca do krainy podziemnej, do piekieł. W sąsiedztwie natomiast owej pieczary znajdowała się pogańska świątynia poświęcona Augustowi. Była ona jakby ucieleśnieniem piekielnego działania, wyzwaniem rzuconym prawdziwej religii.

Pieczara wywołująca wrażenie bramy do czeluści piekielnych oraz pogańskie miejsce kultu – wszystko to, określone jako bramy piekielne, nie może zagrozić jednak potężnej skale i temu, co na tej skale zostałoby zbudowane.

Uczniowie Jezusa w terenie, na którym się znajdowali, mieli wspaniałą ilustrację do słów Mistrza. Pielgrzymując dziś do tego miejsca, możemy także zobaczyć tę ilustrację, ale równocześnie przekonać się o wspaniałym osadzeniu Ewangelii w realiach Ziemi Świętej. Relacja Ewangelii nie jest abstrakcyjnym wymysłem, jej realizm na przykład w takich miejscach jak Cezarea Filipowa staje się niezwykle namacalny, można powiedzieć, że wprost doświadczalny.

Jezus przemawiał w konkretnych warunkach, uwzględniając i wykorzystując je w swoich pouczeniach. Te pouczenia znamy z Ewangelii, a Ziemia Święta prawdziwie jest „piątą Ewangelią”, wielkim komentarzem do czterech Ewangelii, komentarzem, który świadczy o autentyczności i wierności ewangelijnego przekazu.

Śledzona dziś przez nas scena z Ewangelii dotyczy jednego z ważnych momentów formowania Kościoła przez Jezusa. Uczniowie poznali już Jego mesjańską godność, choć daleko im jeszcze do poznania jej właściwego sensu i tego wszystkiego, co łączy się z osobą Chrystusa, a więc przede wszystkim do zrozumienia, że Mesjasz nie będzie władcą politycznym, ale dokona zbawienia przez śmierć i zmartwychwstanie.

Jednak istnieje już ten zalążek Kościoła i Piotr otrzymuje w nim władzę symbolizowaną przez klucze. Ten symbol został wykorzystany, gdy prorok Izajasz zapowiedział Sebnie, wysokiemu urzędnikowi króla Ezechiasza, że zostanie pozbawiony władzy, którą otrzyma Eliakim, syn Chilkiasza. O tym wydarzeniu, pokazującym, że wszelka władza ostatecznie jest w rękach Boga, słyszeliśmy w dzisiejszym pierwszym czytaniu.

Natomiast czytanie drugie, które jest kontynuacją rozważanego w ubiegłym tygodniu problemu miejsca narodu wybranego w dziejach zbawienia, przekazuje nam słowa św. Pawła. Kończy on swoją refleksję na temat historii zbawienia oraz planów Bożych zmierzających do przygarnięcia wszystkich – i pogan, i Żydów – hymnem na cześć Pana. Wychwala głębokość bogactw, mądrości i wiedzy Boga, którego drogi są nie do wyśledzenia, a wyroki niezbadane.

Te drogi i wyroki prowadzą nas dziś do miejsca w okolicach Cezarei Filipowej, abyśmy uczyli się o początkach Kościoła i prymatu papieskiego. My także, podobnie jak apostołowie, musimy sobie odpowiedzieć na pytanie: Za kogo uważamy Syna Człowieczego?