Aktualności

A kto mi za to zapłaci? Augustyn Pelanowski OSPPE

Sprawiedliwy Hiob oczekiwał zapłaty za noce udręki i miesiące męczarni, ale jego oczekiwania nie spełniły się szybko. Wiele nocy było dla niego długich jak wieczność i targanych bólem. Gdzieś w cieniu naszej szlachetności, jak pies za murem rzeźni, ukrywa się oczekiwanie gratyfikacji za życie ciemniejsze niż noce. Któż z nas nie skarży się jak Hiob na cierpienie? Wychowanie dzieci, tworzenie dobrych relacji ze współmałżonkiem, troska o przeżycie każdego dnia w czystości sumienia, walka o każdy grosz, zmaganie o rozwój duchowy, zaliczenie egzaminów, znoszenie upokorzeń, spełnienie wymagań stanu i powołania – to wszystko jest męczące, ale popatrz na Jezusa, Hioba, Pawła.
Paweł nie liczył na żadną zapłatę za trud głoszenia i obdarowywania innych tajemnicą odkupienia, chociaż za swoją bezcenną i wyniszczającą pracę powinien dostać najwyższe wynagrodzenie oraz urlop w śródziemnomorskim kurorcie. On jednak pracował jak niewolnik. Dawał nie tylko Jezusa i skarb Ewangelii, ale też całego siebie, aby tym liczniejsi byli ci, którym się oddawał. Zaprzedawał się, by odkupić choćby niektórych. Benedykt XVI powiedział, że brak postawy służby w kapłaństwie jest profanacją kapłaństwa.
Kiedy Jezus wieczorem dokonał uzdrowienia teściowej Piotra, był zapewne zmęczony i powinien udać się na zasłużony odpoczynek. Zaszło już zmęczone słońce, a całe miasto było zebrane u drzwi, które nie zamykały się do późnej nocy. Mało tego, kiedy po wyczerpujących uzdrowieniach i egzorcyzmach powinien pozwolić sobie na dłuższy sen, On wstał, gdy jeszcze było ciemno, i modlił się. Pracował dla ludzkiego zbawienia po zachodzie słońca, a o mrocznym poranku, zanim słońce wstało, modlił się. Zbawienie jest totalnym samoofiarowaniem się Boga ludziom. Dzięki niemu człowiek został odkupiony, całkowicie pozyskany. Jezus, dając się nam bez reszty, kupił nas też bez reszty dla nieba. Zdobył nas na zawsze, ponieważ nam się oddał na zawsze. Został na wieki królem, ponieważ pracował nad naszym zbawieniem jak niewolnik. Jaką nagrodę wdzięczności otrzymał od nas?
Teksty dzisiejszych czytań mogą Cię wybawić z roszczeń, narzekań, pretensji i oczekiwań na gratyfikację za to, co przeżyłeś. Jan Paweł II był już bardzo słabym, starym i chorym człowiekiem, ale ciągle wypływał na głębię dalekich podróży, aby pozyskiwać ludzi dla Jezusa. Ktoś inny na jego miejscu poprosiłby już dawno o emeryturę i zamieszkał w ciepłym mieszkanku, z daleka od ludzkich łez, emocjonując się jedynie telewizyjnymi wiadomościami. Jakiś czas temu byliśmy świadkami niesamowitej wyprawy na biegun północny Marka Kamińskiego i Janka Meli. Pokonywali ogromne przestrzenie dla zdobycia najzimniejszego punktu na ziemi. Czy dla zdobycia dla Ewangelii jednego zmarzniętego serca nie warto zaryzykować dalszej podróży

Stanisław Radwan wyznaje, że kiedyś ktoś mu powiedział: 
– Pan musi kochać teatr!
– Tak, ale się nie zaciągam [1] – odpowiedział reżyser, podkreślając, jak ważny jest dystans do tego, co się robi.

Zadziwia pewność, z jaką pierwsi uczniowie zostawiają swoje rodziny i rezygnują z dobrej pracy. Bez zastanowienia idą za Jezusem. Podejmują duże ryzyko dla kogoś, kogo nawet dobrze nie znają.

Wszystko –
słowo bezczelne i nadęte pychą. 
Powinno być pisane w cudzysłowie.
Udaje, że niczego nie pomija,
że skupia, obejmuje, zawiera i ma. 
A tymczasem jest tylko
strzępkiem zawieruchy [2].

Jedną z tajemnic życia jest to, że nie jest ono ukierunkowane. Jest zawsze otwarte na miliony możliwości. O tym, w jakim kierunku popłynie rzeka życia, decydują wydarzenia. Obserwują to wszyscy badający dzieje życia na ziemi, rozwój jednych gatunków i ich zanik, pojawianie się nowych…Podobnie jest z życiem duchowym. Pismo Święte mówi o interwencjach Boga, które zmieniają kierunek rozwoju tego życia. Znak to, że mechanizmy życia, mimo że dla nas nie są ukierunkowane, pozostają pod idealną kontrolą Boga. On sam nad nimi panuje. W swych interwencjach Bóg często posługuje się prorokami. Są to wybrani przez Boga ludzie, którzy mają przekazać w swym pokoleniu wiadomość pochodzącą od Stwórcy. Ona wcale nie musi dotyczyć tego, co się stanie. Ona najczęściej ma na uwadze prawdziwe dobro ludzi współczesnych prorokowi. Człowiek w swoim egoizmie potrafi jednak każdą sytuację wykorzystać dla swego pozornego dobra. Ponieważ prorocy cieszyli się wielkim autorytetem, wielu chciało się podszyć pod ich misję. Tak pojawili się fałszywi prorocy. Bóg sam przestrzega swych wybranych, by byli ostrożni. By umieli rozpoznać proroka fałszywego. Mojżesz mówi jasno: Jedni wystąpią w imieniu Boga, choć On ich nie pośle. Szczególnie często będą się nimi posługiwać ludzie mający władzę, by wspierali ich interesy. Inni wysłani przez Boga sprzeniewierzą się swej misji i w ich ustach pojawi się kłamstwo. Mając uprawnienia od Boga, będą mówić w imieniu swoim lub tych, którym chcą się podobać, a nie w imieniu Boga. Jeśli chcemy wygrać życie doczesne i wieczne, trzeba opanować sztukę rozpoznawania proroków, których słuchamy. Dziś jest ich wielu. Jedni powołują się na dane psychologii, inni socjologii, jeszcze inni na współczesnych filozofów, polityków, spikerów telewizji i radia, dziennikarzy, twórców reklamy… Wszystkim bardzo zależy na tym, by inni im uwierzyli… Trzeba dobrego wzroku serca, by spojrzeć w dusze współczesnych proroków i umieć rozeznać ich motywacje. Tak jest w skali społecznej. Ważniejsze jednak jest to w skali indywidualnej, w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, zawodowym… Prorocy prawdziwi i fałszywi są blisko. Każdego dnia słyszymy ich słowa…Pytanie tylko, czy umiemy rozpoznać tych, którymi posługuje się Bóg. Oni zawsze stoją w obronie Bożego prawa w całości, nie lekceważą ani jednego przykazania. Oni też mają na uwadze nasze prawdziwe dobro. Czasem wskazują je na trudnej drodze, ale tylko ono jest dobrem. Rzecz ciekawa, że demony rozpoznawały w Chrystusie świętego, a ludzie nie rozpoznawali. Często wściekły atak zła na danego człowieka jest wynikiem rozpoznania w nim świadka i pro Niestety otoczenie nie stanie po jego stronie, bo się obawia konsekwencji.Życie można wygrać, słuchając ludzi wysłanych przez Boga. On nas kocha i do każdego wysyła swoich zwiastunów. Trzeba ich rozpoznać. Kto nie umie słuchać proroka, ginie w pułapkach zastawionych przez fałszywych proroków.

Czy znamy imiona prawdziwych Bożych proroków? Czy potrafimy zdemaskować fałszywych?

Witraże z wypisanymi fundatorami wykonał Krakowski Zakład Witrażów S.G. Żeleński w 1929 r. Fundatorzy witraży: Jan i Katarzyna Oleksowie, Ks. Marcin Konicki, kleryk – salezjanin Jan Oleksy, Ks. Stanisław Schulz, ks. Franciszek Łącki. Już od 1941 r. kiedy powstał w Niedzieliskach rektorat mieszkańcy Wisowatek chodzili do kościoła w Niedzieliskach. W 1951 r. wystosowali pismo do ówczesnego biskupa tarnowskiego Jana Stepy z prośbą aby mogli zostać przyłączeni do powstałej w tym samym roku parafii Niedzieliska. Prośbę swą motywowali tym, że od wielu lat chodzą do kościoła w Niedzieliskach, gdzie mają bliżej niż do Borzęcina, że dzieci uczęszczają do Szkoły w Niedzieliskach i podają że jest w Wisowatkach 32 rodziny i 130 dusz. Pod prośbą(zachowana w archiwum diecezjalnym) podpisało się własnoręcznie ponad 30 osób z każdej rodziny. Dekretem z 10 czerwca 1968 r. Święta Penitencjaria Apostolska w Rzymie udzieliła kaplicy publicznej pod wezwaniem św. Stanisława w Wisowatkach stałego przywileju zyskiwania przez wiernych odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami w najbliższą niedzielę po uroczystości św. Stanisława Bpa i Męczennika. Przywilej ten został nadany kaplicy „in perpetuum”.  Za ks. Stanisława Augustyna(proboszcz w Niedzieliskach w latach 1955 – 1980) odprawiano Msze św. w I soboty miesiąca a ks. Franciszek Ozorka, rodak z Niedzielisk, w czasie swoich studiów jak i podczas gdy był profesorem w WSD w Tarnowie, podczas wakacji i różnych świąt odprawiał tutaj Msze św. W tutejszej kaplicy postarał się też o polichromie dla ołtarza i odnowienie elewacji wewnątrz kaplicy. W 1972 r. kaplica została odmalowana przez Stanisława Giemzę. W związku z naglącą potrzebą renowacji podupadłego budynku, dnia 4 czerwca 1996 r. zawiązał się Społeczny Komitet Remontu Kaplicy św. Stanisława w Wisowatkach(w tym dniu zarejestrowany w Urzędzie Gminy Borzęcin). W skład zarządu tego komitetu wchodzili: przewodniczący Adam Sroka, z-ca przewodniczącego Cisak Stanisław, skarbnik Kuliszewski Julian oraz członkowie zarządu; Zaleśny Tadeusz, Zaleśny Stanisław, Pacławska Maria, Piątek Jan, Jakubiec Hołyst Stanisława. Następnie ówczesny proboszcz parafii Niedzieliska, ks. Władysław Mirowski wystosował 7 XI 1996 r. pismo do Kurii Biskupiej w Tarnowie(Wydział Budownictwa Sakralnego) z prośbą o wydanie zezwolenia na remont kaplicy. W prośbie umotywowano potrzebę remontu: „Wyżej wymieniona kaplica wymaga niezwłocznego pokrycia nowym dachem, remontu sklepienia oraz wzmocnienia fundamentu w miejscu pęknięcia muru. Wykonanie remontu zamierzamy wykonać za zezwoleniem i pod nadzorem Księdza Proboszcza własnymi siłami, ze środków zebranych w naszej parafii oraz dzięki ofiarności ludności naszej wsi”.  22 XI 1996 r. Kuria Diecezjalna przysłała zgodę na to przedsięwzięcie, podpisane przez księdza bpa Józefa Gucwę. Komitet Remontu Kaplicy rozprowadzał cegiełki na renowację na których pisał min.: ”Żeby ta dziś już zabytkowa kaplica świadczyła nadal o wielkiej ofiarności naszych przodków i z wdzięczności za opiekę św. Stanisława złóżmy ofiarę na jej odnowienie”. Do prac remontowych przystąpiono już w 1999 r. Przeprowadzono gruntowny remont kaplicy. Wymieniono sklepienie, dach, położono tynki na zewnątrz i w środku, a także wymalowano ściany. Wykonawcami tego przedsięwzięcia byli m. in. Panowie Zdzisław Sznajder, Michał Kania, Józef Mika, Ireneusz Zaleśny. Ławki ufundowały rodziny Lesniowskich i Steców. Remont sfinansowano ze składek min. parafian z Borzęcina Dolnego, Niedzielisk, mieszkańców Wisowatek, rodaków z USA oraz ofiarności indywidualnych osób, wśród których należy wymienić Stanisława Piętę, Adama Srokę i Zbigniewa Chaburę z Rylowej. W kolejnych latach już za ks. Ryszarda Soroty, proboszcza w Niedzieliskach w latach 2003 – 2006 wykonano kolejne prace w celu upiększenia kaplicy i jej otoczenia. Sprawiono nowy ołtarz soborowy, ambonkę, sedilia, kredencję, przenośne ogrzewanie i nowe nagłośnienie. Wykonano również nowe ogrodzenie(koszt 20 tyś. zł), wyrównano teren wokół kaplicy, wykonano chodnik(ok. 40 m. kw.) z kostki brukowej. 8 V 2005 r. podczas odpustu ku czci św. Stanisława te wykonane inwestycje zostały poświęcone przez ks. Józefa Drabika, proboszcza parafii św. Jakuba w Brzesku. Msze św. w kaplicy odbywają się już systematycznie w co drugą niedzielę miesiąca i w święta. W 2006 r.  sumę odpustową odprawił ks. Henryk Juszczyk, rodak z Niedzielisk. W tym też roku wykonano nową posadzkę wewnątrz kaplicy. 19 III 2006 r. podczas wizytacji kanonicznej parafii Niedzieliska ks. Bp Stanisław Budzik odprawił Mszę św. w kaplicy na Wisowatkach, wygłosił kazanie i podziękował wszystkim za troskę o kaplice i wykonane ostatnio prace a szczególnie remont kaplicy. W kolejnych latach już za ks. Józefa Masłonia(proboszcz w Niedzieliskach od 2006 r.) sprawiono min. nowe okna zabezpieczające witraże(dzięki ofiarności parafian z Niedzielisk i Wisowatek), obraz błogosławionej Karoliny Kózka(fundacja rodziny z Wisowatek), nowe ławki na zewnątrz kaplicy, uzupełniano systematycznie parametry liturgiczne. W 2007 r. uroczystościom odpustowym przewodniczył ks. prałat Adam Mardeusz, proboszcz parafii Okulice. Zostało poświęcone nowe, pancerne tabernakulum ufundowane przez pana Adama Srokę i jego rodzinę. Założono również dwie nowe wieczne lampki przed tabernakulum. W tym też roku została odnowiona zabytkowa chorągiew św. Stanisława(fundacja rodziny z Wisowatek). W 2008 r. sumie odpustowej przewodniczył ks. Albert Urbaś, proboszcz parafii Uście Solne. W tym też roku odnowiono część elewacji zewnętrznej kaplicy(obłożono płytkami schody wejściowe i do zakrystii oraz naokoło kaplicy zostały położone płytki oraz rezimal). Sumie odpustowej 10 V 2009 r. przewodniczył ks. kanonik Józef Korzeń z parafii Cerekiew, były długoletni proboszcz tej parafii. Uroczystość odpustową uświetnił zespół instrumentalno wokalny „Promyki Krakowa” z Krakowa, który ubogacił muzyką i śpiewem Mszę św. oraz dał koncert po Mszy św. na placu przed kaplicą dla wszystkich chętnych. W 2010 r. sumie odpustowej przewodniczył i wygłosił homilię ks. mgr Czesław Jarosz, wikariusz w parafii Narodzenia NMP w Borzęcinie.