Aktualności

Dzięki dzisiejszemu fragmentowi Ewangelii staliśmy się świadkami kolejnego znaku dokonanego przez Jezusa, tym razem bardziej spektakularnego, choć Jezus nie miał zamiaru publicznie go eksponować. Zabrał bowiem głuchoniemego na bok i tam „włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka, a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: «Effatha», to znaczy: «Otwórz się»”. Te wszystkie symboliczne czynności były przeznaczone jedynie dla chorego, a ewangelista komunikuje je nam, abyśmy i my mogli skorzystać z ich lekcji.

W uzdrowienie tego człowieka Jezus angażuje swoje palce i ślinę. Nie tylko nakazuje uszom, aby się otwarły, ale sam je otwiera, Jego ślina uzdalnia język do mówienia. To postępowanie Jezusa przypomina nam podstawowy fakt, że zarówno słuch, jak i mowa to dar Boga, a każdy dar rodzi szczególne zobowiązanie. Często jesteśmy tak przyzwyczajeni do posiadania tych Bożych darów i wydają się nam one tak naturalne, że zapominamy o tym, jak wielką mają wartość. Dlatego wpatrując się w uzdrowionego człowieka, który mógł prawidłowo mówić, zadajmy sobie pytanie o prawidłowość naszej mowy. Nie chodzi tu o poprawność w sensie wymowy czy stosowanej składni, ale o poprawność w znaczeniu etycznym, czy dobrze używamy daru słuchu i mowy.

Ku czemu zwracamy nasze uszy? Czy słuchamy wszystkiego, co niosą nam ludzkie rozmowy i środki komunikacji, napełniając się wielkim gwarem świata, rozpraszając się w gąszczu informacji i ulegając naciskom propagandy, która jest nam wtłaczana? Czy lubimy gwar, gdyż zwalnia nas od wsłuchiwania się w cichy głos Boga, głos najważniejszy, ale też najbardziej wymagający?

Dar słuchu jest wielkim darem, ale nie upoważnia nas do słuchania wszystkiego! Musimy uczyć się słuchać, są bowiem takie informacje, których lepiej nie słuchać, gdyż mało w nich prawdy, w dodatku obrażają one cnotę, namawiają do złego postępowania i godzą w prawdziwe autorytety, z autorytetem Bożym na czele. Trzeba się nauczyć wyłączać swój słuch i nie słuchać wszystkiego, natomiast otwierać uszy na wszelkie dobro, na prawdę, na głos wołający o pomoc, na wielkie wołanie ludzi niesprawiedliwie skrzywdzonych, na głos przemawiających w imieniu Boga. A przede wszystkim umieć zamknąć się na głosy świata, aby w ciszy usłyszeć głos samego Ojca Niebieskiego.

Dar mowy także trzeba umieć odpowiednio wykorzystywać. Nasz język nie może ranić bliźnich, obrażać Boga, służyć nieprawdzie i zakłamaniu. Nie trzeba głębszego uzasadniania, aby zrozumieć, jak wielkie pole działania zostało nam tu pozostawione do właściwego uprawiania. Tymczasem na tym polu często plenią się chwasty nienawiści, obmowy, oszczerstwa, plotki, niepotrzebnego zajmowania się innymi i ich sprawami. A jak jest w naszej mowie z zachowaniem tajemnicy, tej strzeżonej z natury rzeczy i tej, do której sami się zobowiązaliśmy? Poprawna mowa to nie mowa o wszystkim, wszędzie i z każdym. Poprawna mowa to jej zastosowanie do tego, aby drugiego pouczyć, dać mu dobrą radę, przestrzec przed złym postępowaniem, starać się o jego prawdziwe dobro i poznanie Boga wraz z Jego prawem, które jako jedyne może człowieka ustrzec od nieszczęść i wskazać właściwą drogę. Poprawna mowa to mowa, która podnosi innych na duchu, mobilizuje do dobrego, wnosi radość i stwarza atmosferę głębokiego pokoju. Przez nasze rozmowy mamy być apostołami Boga, a nie emisariuszami Szatana, który chce wprowadzić piekło między ludzi. Jakże często źle używana ludzka mowa jest zarzewiem tego piekła.

Mówić dobrze to przede wszystkim mówić do samego Boga, używać wspaniałego daru mowy do modlitwy. Człowiek jest w widzialnym świecie jedyną istotą, która może rozmawiać z Bogiem. To wspaniałe wywyższenie naszej natury, z którego jednak zbyt rzadko korzystamy.

Przywrócenie słuchu i mowy głuchoniememu z dzisiejszej Ewangelii jest wielkim wołaniem o nasz rachunek sumienia na temat używania darów słuchu i mowy, które otrzymaliśmy od Boga.

Umiłowani w Chrystusie Panu! Jak co tydzień przyszliśmy do kościoła, aby podczas niedzielnej Eucharystii zjednoczyć się z Bogiem w modlitwie. Gromadzimy się, aby wsłuchać się z uwagą w Jego słowo, które poucza nas, w jaki sposób znaleźć mieszkanie w niebiosach. Skoncentrujmy zatem uwagę przez parę chwil, aby zrozumieć, co należy zrobić, żeby zamieszkać w Bożym królestwie nieskończonej szczęśliwości.

Najpierw uznajmy w sercu to, o czym mówi bardzo wyraźnie pierwsze czytanie. Otóż Księga Powtórzonego Prawa opowiada o wyjątkowej mądrości Bożego słowa. Owa mądrość ma być jednak nie tylko teorią, ale także praktyką. Nie napisał autor natchniony o geniuszu słów tej księgi, ale o dobrym świadectwie Izraelitów, którzy – postępując według Bożych wskazań – staną się świadkami mądrości Bożego słowa. Widzimy więc, że pierwszym krokiem do osiągnięcia nagrody, którą jest zbawienie, jest poznanie słów Bożych zapisanych w Piśmie Świętym oraz Tradycji i ich wcielanie w życie – w naszą codzienność! Jeśli chcę wejść do Bożego królestwa, to na co dzień muszę żyć słowem, które pochodzi z ust Bożych (por. Mt 4,4).

Przepięknie mówi o tym także drugie czytanie, gdzie św. Jakub poucza, abyśmy przyjmowali w duchu łagodności zaszczepione w nas słowo, które ma moc zbawić nasze dusze! Zwróćmy uwagę, że owo słowo jest już zaszczepione w naszych sercach! Ono od dawna jest tam zasiane! Dlaczego zatem autor tych słów upiera się, abyśmy je jeszcze przyjmowali? Tutaj chodzi o uświadamianie sobie, kim jestem – jestem naprawdę Bożym dzieckiem! Sam Bóg jest moim ojcem! A skoro tak, to nie wolno mi być tylko biernym słuchaczem. Mam być wykonawcą tych słów, które od Boga przyjąłem.

Spójrzmy na pewien obraz z naszego życia. Michał jest katolikiem. Chodzi co niedzielę do kościoła i modli się codziennie. Robi to jednak nie z serca, nie z miłości ku Jezusowi, ale dla świętego spokoju, gdyż jego żona jest bardzo pobożna i nie wyobraża sobie, aby cała rodzina nie była w niedzielę w kościele. To dla niej Michał idzie do kościoła i dla niej razem z dziećmi modlą się co wieczór. Czy jednak Bogu o to chodzi? Czy wymuszony pacierz albo Msza Święta to miła Bogu modlitwa?

Jezus powiedział o tym wyraźnie w dzisiejszym fragmencie Ewangelii! Bardzo mocno skrytykował faryzeuszów i uczonych w Piśmie, wykazując, że czczą oni Boga tylko według ludzkich zasad! Zewnętrznie! Sercem jednak są bardzo daleko! Zachowują prawo: obmywają kubki – w przełożeniu na nasz katolicki wymiar: chodzą do spowiedzi raz do roku, ale bez chęci poprawy! Są czyści zewnętrznie – nie zdradzają żon, ale pożądliwie patrzą na inne kobiety! Udają uczciwych – nie kradną, ale załatwiają lewe faktury! Jezus ma zawsze rację! On powiedział wyraźnie, że to z serca pochodzą: złe myśli o drugim człowieku, nierząd, kradzieże, cudzołóstwo, chciwość sławy, przewrotność, podstęp, zazdrość wobec bogatych.

Ludzkie serce to źródło zbawienia i potępienia. Tutaj stajemy się świętymi albo grzesznymi, doskonałymi albo złymi, Bożymi albo diabelskimi. Od ciebie – drogi bracie i droga siostro – zależy wybór drogi, którą idziesz. Słowo Boże jest już w nas zaszczepione. Znamy wolę Boga, wiemy, co jest dobre i Jemu naprawdę stawać się Jego uczniami. Pracujmy nad świętością i doskonałością naszych serc i dusz. Z nas ma wypływać dobro i rozchodzić się na cały świat, a genezą tego dobra, jak zresztą każdego dobra, jest Bóg, bo tylko On jest dobry (por. Mt 19,17). Niech więc nie będzie w nas zła i złych owoców ubranych w piękne czyny na pokaz dla ludzi, ale niech będzie w nas dobro i święte życie, to skryte przed pochwałami świata, a widoczne dla Tego, który widzi w ukryciu (por. Mt 6,6) i odda każdemu według jego postępowania (por. Mt 16,27) dom na wieki w niebie.

Przystępujmy [do Boga] w porę i nie w porę, a raczej nigdy nie możemy przystąpić do Niego nie w porę: niestosowne jest bowiem nie zbliżać się ustawicznie, bo zawsze jest odpowiednia chwila, by prosić Tego, który pragnie dawać. Jak oddychanie nigdy nie jest nie w porę, tak i proszenie Boga. Niewłaściwą zaś rzeczą jest nie prosić o nic. Jak bowiem oddechu nam potrzeba, tak i pomocy Boga. Jeżeli tylko chcieć będziemy, to łatwo Go zjednamy.
(św. Jan Chryzostom)

Każdy człowiek jest jak Księżyc. Ma swoją drugą stronę, której nie pokazuje nikomu.
(Mark Twain)

U chrześcijan rozdźwięk między wiarą religijną i postępowaniem wynika z tego, że wykształcenie ich w zakresie chrześcijańskiej moralności i nauki jest niedostateczne. Zdarza się, że nie przykładają się do poznawania wiedzy religijnej tak jak do świeckiej. Wykształcenie przyrodnicze osiąga najwyższy poziom, a wykształcenie religijne nie wykracza na ogół poza stopień elementarny.
(św. Jan XXIII)

W ciągu bowiem całej historii ludzkiej toczy się ciężka walka przeciw mocom ciemności; walka ta zaczęta ongiś u początku świata trwać będzie do ostatniego dnia, według słowa Pana. Wplątany w nią człowiek wciąż musi się trudzić, aby trwać w dobrym, i nie będzie mu dane bez wielkiej pracy oraz pomocy łaski Bożej osiągnąć jedności w samym sobie.
(Gaudium et spes, 37)

Dewotce służebnica w czymś przewiniła
Właśnie natenczas, kiedy pacierze kończyła;
Obróciwszy się przeto z gniewem do dziewczyny, 
Mówiąc właśnie te słowa: „…i odpuść nam winy, 
Jako my odpuszczamy” – biła bez litości.
Uchowaj, Panie Boże, takiej pobożności!
(Ignacy Krasicki, Dewotka)