Św. Wojciech, biskup i męczennik, którego Kościół w Polsce uznaje za jednego ze swoich głównych patronów, pochodził z książęcego rodu czeskich Sławnikowiców, spokrewnionego przez Dąbrówkę z dynastią Piastów. Jego krew leży u fundamentów Kościoła i państwa na ziemiach piastowskich. Jako apostoł pogan w swej ostatniej misji dotarł do wybrzeży Bałtyku, gdzie 23 kwietnia 997 roku poniósł śmierć męczeńską. Przy jego grobie spotkali się w 1000 roku cesarz Otton III i książę Bolesław Chrobry, a wydarzenie to przeszło do historii jako Zjazd Gnieźnieński. Już wówczas św. Wojciech – wychowanek szkoły w Magdeburgu, biskup praski, mnich rzymski, apostoł Węgier i Polski, wreszcie męczennik pruski, którego ciało znalazło się w Gnieźnie – urastał do rangi symbolu duchowej jedności tworzącej się wówczas Europy. Wzorem swoich wielkich poprzedników św. Cyryla i św. Metodego łączył duchowe tradycje różnych kultur. Po latach dzieciństwa spędzonego na dworze rodziców w czeskich Libicach, zdobył wykształcenie w Magdeburgu, gdzie przez 10 lat pobierał nauki w jednej z lepszych szkół owych czasów. Tam też otrzymał bierzmowanie, a na cześć ówczesnego arcybiskupa Magdeburga przyjął drugie imię Adalbert. W 981 roku powrócił do Czech, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie, a rok później, po śmierci biskupa praskiego Dytmara, objął tamtejsze biskupstwo. Jako biskup Pragi hojnie wspierał ubogich oraz budowę kościołów. Zdecydowanie sprzeciwiał się wielożeństwu, rozwiązłości, handlowi niewolnikami z krajami muzułmańskimi i intrygom czeskich możnowładców, co w efekcie spowodowało jego konflikt z księciem Bolesławem II. Św. Wojciech wraz z bratem Radzimem opuścił Pragę i udał się do klasztoru benedyktynów w Rzymie. Tam zrezygnował z godności biskupiej i prowadził życie mnicha, które koncentrowało się na ascezie, modlitwie, czytaniu i pracy fizycznej. Po kilku latach, ulegając naleganiom papieża i poselstwom rodaków, powrócił do Pragi, którą jednak musiał opuścić na zawsze, gdy zamordowano jego czterech braci, a także nastawano na jego życie. Jako misjonarz wyruszył więc na Węgry, gdzie miał ochrzcić przyszłego króla Stefana I. Bywał też na dworze cesarza niemieckiego Ottona III, którego był spowiednikiem, powiernikiem i doradcą. W czasie długich pobytów za granicą dał się poznać elitom ówczesnego chrześcijaństwa zachodniego jako człowiek wyjątkowej świętości. Młody cesarz Otton III, jak i papież Sylwester II mieli dla niego najwyższe uznanie. „Jako człowiek Kościoła św. Wojciech zawsze zachowywał niezależność w niestrudzonej obronie ludzkiej godności i podnoszeniu poziomu życia społecznego. Z duchową głębią doświadczenia monastycznego podejmował służbę ubogim. Wszystkie te przymioty osobowości św. Wojciecha sprawiają, że jest on natchnieniem dla tych, którzy dziś pracują nad zbudowaniem nowej Europy, z uwzględnieniem jej korzeni kulturowych i religijnych” – stwierdził papież Jan Paweł II przemawiając w Gnieźnie z okazji 1000-lecia męczeńskiej śmierci patrona Polski. Św. Wojciech nie mając możliwości powrotu do Czech, gdzie wymordowano jego rodzinę, znalazł oparcie na dworze Bolesława Chrobrego. Stamtąd w 997 roku wyruszył w swą ostatnią podróż misyjną do pogańskich Prus. Jednak już pierwsze spotkanie z Prusami okazało się niepomyślne, a misjonarze zostali zmuszeni do odwrotu. Kilka dni później, 23 kwietnia 997 roku we wsi Święty Gaj, niedaleko dzisiejszego Pasłęka, zostali zaatakowani. Św. Wojciech zginął śmiercią męczeńską. Bolesław Chrobry wykupił od Prusów ciało świętego. Miał ponoć zapłacić za nie tyle złota, ile ważyło. Doczesne szczątki św. Wojciecha spoczęły w katedrze gnieźnieńskiej, która od tego momentu stała się miejscem szybko rozprzestrzeniającego się na całą Europę kultu męczennika. Jego śmierć wywarła wielkie wrażenie w zachodnim chrześcijaństwie, dlatego już w 999 roku papież Sylwester II ogłosił Wojciecha świętym. Przy jego relikwiach spotkali się w 1000 roku w Gnieźnie cesarz Otton III i Bolesław Chrobry – w obecności legata papieskiego. Zjazd Gnieźnieński miał zarówno znaczenie polityczne, gdyż zaowocował uznaniem państwa polskiego przez cesarstwo, jak i znaczenie kościelne, gdyż przy grobie św. Wojciecha została proklamowana pierwsza polska metropolia: Gniezno, w skład której weszły biskupstwa w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Arcybiskupem gnieźnieńskim został brat św. Wojciecha – Radzim. Tysiąc lat później Jan Paweł II w orędziu skierowanym do prezydentów krajów Europy środkowo-wschodniej, którzy przybyli do Gniezna na uroczystości 1000-lecia męczeńskiej śmierci św. Wojciecha powiedział, że o nieprzemijalności świadectwa tego świętego świadczy „umiejętność harmonijnego łączenia różnych kultur”. Pamięć o nim jest szczególnie żywa w Europie środkowej, gdzie zaszczepiał chrześcijaństwo i propagował ewangeliczną wizję człowieka. Jednak do jego grobu po dziś dzień przybywają pielgrzymi nie tylko z krajów, gdzie głosił Ewangelię, ale z całej Europy.

Słowa klucze:
Jezus na osiołku, Jerozolima, palmy, „Hosanna!”, „Ukrzyżuj Go!”.

Sacrum i profanum:
Niedziela Palmowa rozpoczyna Wielki Tydzień. To dzień poświęcenia palm upamiętniający uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy. Palmy, które mamy z ubiegłego roku, albo nowe, nawet bardzo skromne, wykonane z kolorowego papieru, umieśćmy we flakonie na stole. Przed południem warto skorzystać z transmisji Mszy św. i przyjąć komunię duchową, a tuż przed obiadem odczytać fragment Ewangelii wg św. Mateusza (Mt 21,1-11) mówiący o wjeździe Jezusa do Jerozolimy. Wieczorem odbędą się ostatnie już w tegorocznym Wielkim Poście niedzielne Gorzkie Żale.

Bóg i słowo:
Ewangelia podczas procesji z palmami (Mt 21,1-11). Fragment: „Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich. Tłum zaś ogromny słał swe płaszcze na drodze, a inni obcinali gałązki z drzew i słali nimi drogę. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno: «Hosanna Synowi Dawida!
Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!»”.

Ewangelia podczas Mszy św. (Mt 26,14 – 27, 66). Fragment: „Wziąwszy z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, począł się smucić i odczuwać trwogę. Wtedy rzekł do nich: «Smutna jest dusza moja aż do śmierci; zostańcie tu i czuwajcie ze Mną». I odszedłszy nieco do przodu, padł na twarz i modlił się tymi słowami: «Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich. Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty niech się stanie!»”.

WIELKI CZWARTEK

Sacrum i profanum:
Na początku warto przypomnieć, że Wielki Czwartek w całości nie należy do Triduum Paschalnego. Triduum zaczyna się dopiero wieczorem Mszą Wieczerzy Pańskiej i bynajmniej nie kończy się w sobotę wieczorem, ale wieczorem w Niedzielę Wielkanocną. W Wielki Czwartek nie organizuje się Mszy św. rannych za wyjątkiem Mszy Krzyżma w katedrach. Warto przerwać przedpołudniowe obowiązki, aby uczestniczyć w transmisji Mszy św. z katedry w Rzeszowie. Tegoroczną nowością, do której zachęca wielu duszpasterzy, jest uroczysta kolacja w Wielki Czwartek. Po obejrzeniu albo wysłuchaniu transmisji Mszy Wieczerzy Pańskiej z komunią duchową, skoro nie możemy spotkać się przy stole eucharystycznym, zasiądźmy  przy stole domowym. W modlitwie przed posiłkiem podziękujmy Panu Bogu za ustanowienie sakramentu Eucharystii i kapłaństwa.  To dobra okazja, aby przy stole opowiedzieć dzieciom o wydarzeniach Triduum Paschalnego. Liturgia kościelna w Wielki Czwartek kończy się przeniesieniem Najświętszego Sakramentu do ciemnicy na pamiątkę pojmania i uwięzienia Jezusa. Ten klimat opuszczenia i bólu niech pojawi się we wspólnej modlitwie wieczornej i śpiewie pieśni pt. „Ogrodzie oliwny”.

Bóg i słowo:
Ewangelia podczas Mszy św. z poświęceniem krzyżma (Łk 4, 16-21). Fragment: „Dano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na mnie, ponieważ mnie namaścił i posłał mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana»”.

Ewangelia podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej (J 13, 1-15). Fragment: „A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem»”.

WIELKI PIĄTEK MĘKI PAŃSKIEJ

Sacrum i profanum:
Od strony liturgicznej to wyjątkowy dzień – dzień bez Eucharystii. Z przekazów ewangelicznych wiemy, że około godziny 11.00 rozpoczęła się droga Jezusa na Golgotę, o godz. 12.00 został przybity do krzyża, a po trzech godzinach, około godziny 15.00 skonał. W tym dniu obowiązuje post ilościowy (od 18. do 60. roku życia) i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych (od 14. roku życia do końca życia). O godz. 15.00, godzinie śmierci Jezusa Chrystusa, zachęcamy do odmówienia koronki do Bożego Miłosierdzia (w tym dniu rozpoczyna się nowenna przed uroczystością Bożego Miłosierdzia). Kościelna liturgia koncentruje się na adoracji krzyża i słuchaniu opisu Męki Pańskiej. Można taką adorację zorganizować w domu odmawiając Litanię do Serca Pana Jezusa.

Bóg i słowo:
Opis Męski Pańskiej czytany podczas Liturgii Męki Pańskiej (J 18, 1-19, 42). Fragment: „Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę». Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę nasączoną octem i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!». I skłoniwszy głowę, oddał ducha”.

WIELKA SOBOTA

Sacrum i profanum:
Od rana to dzień ciszy, zadumy i modlitwy. Uczniowie Jezusa po złożeniu ciała Jezusa do grobu przeżywali trudny czas niepewności. W Wielką Sobotę nie ma już obowiązku postu wynikającego z przykazań kościelnych, ale tradycyjnie zachęca się wiernych do wstrzemięźliwości od jedzenia mięsa. W Wielką Sobotę święcimy pokarmy. Koniecznie przygotujmy koszyk z pisankami, kiełbasą, pieczywem. W tym roku zaleca się, aby poświęcenie pokarmów odbyło się na zewnątrz kościołów. O godz. 15.00 również odmówmy koronkę do Bożego Miłosierdzia. Wieczorem odbędzie się Wigilia Paschalna. To najważniejsza liturgia w ciągu całego roku. Już wtedy po raz pierwszy usłyszymy radosne „Alleluja”.

PLAN ADORACJI  WIELKI PIĄTEK

20⁰⁰ – Panie z koła Gospodyń Wiejskich

21⁰⁰ – Młodzież 

Wielka Sobota

8⁰⁰ –  Wisowatki

9⁰⁰ – Liturgiczna Służba Ołtarza

10⁰⁰ – Kandydaci do Bierzmowania

11⁰⁰ – Dzieci z klasy III ze SP z rodzicami

12⁰⁰ – Schola Parafialna

13⁰⁰ – Róże różańcowe

14⁰⁰ – Niedzieliska Strona Prawa

15⁰⁰ – Niedzieliska Strona lewa

16⁰⁰ – Góry17⁰⁰ – Błonie, Wygoda i Podszumin